ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ COCA COLA ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ 2026

Πληροφοριακά Στοιχεία

Δημοσιεύθηκε : Δευτέρα, 27 Απρίλιος 2026 07:00

Συνάδελφοι – συναδέλφισσες,

140 χρόνια μετά την Πρωτομαγιά του Σικάγο, τότε που οι εργάτες με τα συνδικάτα τους σήκωσαν κεφάλι και απαίτησαν «8 ώρες δουλειά, 8 ώρες ανάπαυση, 8 ώρες ζωή», τίποτα δεν χαρίστηκε και τίποτα δεν τελείωσε. Από το Σικάγο μέχρι τη Θεσσαλονίκη του '36 και τους 200 της Καισαριανής το '44, η ιστορία των εργατών είναι γραμμένη με αγώνα, θυσία και αίμα.

Σήμερα ζούμε σε μια εποχή που τα ωράρια γίνονται λάστιχο και τα 13ωρα βαφτίζονται «ανάπτυξη», που με νόμους αυξάνεται η εκμετάλλευση, που οι χώροι δουλειάς γίνονται παγίδες θανάτου γιατί η ασφάλεια θεωρείται κόστος. Η ακρίβεια σε ρεύμα, στέγη και βασικά αγαθά τσακίζει το μεροκάματο. Η υγεία και η παιδεία μετατρέπονται ακόμη περισσότερο σε εμπόρευμα και την ίδια ώρα, μας κοροϊδεύουν με αυξήσεις-ψίχουλα. Αυξήσεις που δεν φτάνουν ούτε για έναν καφέ την ημέρα. Μισθοί που τελειώνουν πριν τελειώσει ο μήνας, την ώρα που πληρώνουμε όλο και περισσότερα σε φόρους και χαράτσια, σε «έκτακτες» εισφορές που ποτέ δεν τελειώνουν.

Και μέσα σε όλα αυτά, μας έχουν μάθει να κοιτάμε ο ένας τον άλλον με καχυποψία. Να τρώμε ο ένας τον άλλον. Λες και αν γεμίσει η δική σου κοιλιά, δεν θα ακούς την άδεια κοιλιά του συναδέλφου δίπλα σου. Αυτή είναι η μεγαλύτερη τους νίκη. Να μας έχουν χωρισμένους. Να ντρεπόμαστε να πούμε τι μας λείπει. Να είμαστε ευγνώμονες για τα ψίχουλα που μας δίνουν και να ξεχνάμε ότι κι αυτά θα μας τα πάρουν πάλι πίσω! – την ίδια ώρα που τα κέρδη του ομίλου είναι τεραστίων διαστάσεων.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, μας ζητάνε να κάνουμε κι άλλες θυσίες. Να βάλουμε πλάτη. Να
αποδεχτούμε ότι «έτσι είναι τα πράγματα». Να περιμένουμε το επόμενο pass, λες και το αμάξι ή το καρότσι του σούπερ μάρκετ θα γεμίσουν με την ελεημοσύνη τους! Την ίδια στιγμή που οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι μπουκώνουν με κέρδη, επιδοτήσεις και προνόμια. Και μέσα σε όλα αυτά, θέλουν να μας πείσουν ότι πρέπει να συνηθίσουμε. Να σκύψουμε το κεφάλι. Να μάθουμε να ζούμε με τα λίγα. Να σταματήσουμε να διεκδικούμε.

Πρέπει όλους να μας προβληματίσει ότι τα αιτήματα για σταθερό χρόνο, για σταθερή δουλειά, για μεροκάματο που να μη μας κρατά στο άγχος του αν θα τα βγάλω πέρα, το ζήτημα του ελεύθερου χρόνου και της ξεκούρασης, το ζήτημα της στέγασης, όλα αυτά είναι κοινά με πριν από τόσα χρόνια. Ποιος άραγε κερδίζει από το δικό μας κόπο; Δεν μπορεί να είναι κανονικότητα ο πλουτισμός μιας χούφτας ανθρώπων, μιας κοινωνικής μειοψηφίας, και όλοι εμείς οι υπόλοιποι να τη βγάζουμε με ψίχουλα, ίσα – ίσα για να ξαναπάμε για δουλειά την άλλη μέρα.

Ο πληθωρισμός που συνεχώς μας κάνει φτωχότερους είναι σαν να έχει βγεί από τα συρτάρια των ομίλων που κυριαρχούν στην αγορά καθώς κερδίζουν όλο και περισσότερα εις βάρος του εισοδήματος μας. Πατάνε πάνω στην πολεμική συγκυρία για να χτυπήσουν τα δικαιώματα μας και ταυτόχρονα να έχουν όλο και περισσότερα κέρδη. Ταυτόχρονα το κράτος τους κάνει πλάτες παραγνωρίζει το γεγονός αυτής της κατάστασης θεωρώντας ότι θα μας πείσουν ότι με ψίχουλα τύπου fuel pass θα ζήσουμε τις ζωές μας όταν η βενζίνη έχει φτάσει 2€ το λίτρο. Επιπρόσθετα όλα αυτά τα χρόνια έχουμε ζήσει το ξήλωμα των όποιων κοινωνικών παροχών σε όλες τις κρατικές δομές σε υγεία παιδεία και γενικά στην πρόνοια. Οι ίδιοι όμιλοι που ευθύνονται για την γενική κατάσταση λαμβάνουν τεράστιες φοροαπαλλαγές και επιδοτήσεις με εθνικά ή ευρωπαϊκά κονδύλια από τους δικούς μας αυξημένους φόρους αυξάνοντας τα ελλείμματα που αύριο θα κληθούμε να τα πληρώσουμε πάλι εμείς.

Συνάδελφοι, δεν θα τους κάνουμε τη χάρη να συμβιβαστούμε με την πολιτική του κέρδους, που οδηγεί αναπόφευκτα στη μιζέρια. Δεν θα πληρώσουμε εμείς ξανά τα σπασμένα των κρίσεων τους και των πολέμων τους! Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι. Δεν γίνεται να δουλεύουμε μια ζωή και να μην μπορούμε να ζήσουμε. Δεν γίνεται να δίνουμε τα πάντα και να παίρνουμε ψίχουλα.
Δεν γίνεται να συνηθίσουμε το άδικο. Και δεν θα το συνηθίσουμε. Δεν θα είμαστε εμείς αυτή η γενιά που θα μάθουμε στα παιδιά μας να ζουν χειρότερα από εμάς!

Η Πρώτη του Μάη δεν είναι αργία ούτε μια τυπική επέτειος. Είναι μέρα μνήμης και ευθύνης. Είναι η μέρα που θυμόμαστε ότι τίποτα δεν μας χαρίστηκε. Πως ό,τι έχουμε ως δεδομένο σήμερα, έχει κατακτηθεί με αγώνα. Και πως ό,τι δεν διεκδικούμε, μας το παίρνουν πίσω. Η μέρα που τιμούμε τους αγώνες και τις θυσίες της προηγούμενης βάρδιας της εργατικής τάξης και εμπνεόμαστε να συνεχίσουμε.

Σας καλούμε όλες και όλους να συμμετέχουμε μαζικά στα συλλαλητήρια σε Αθήνα, Χαλκίδα και Θήβα.
Να ενώσουμε τις φωνές μας με εκατομμύρια εργαζόμενους στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο.

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ – ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ

ΑΘΗΝΑ 10:30 ΣΥΝΤΑΓΜΑ
ΧΑΛΚΙΔΑ 10:30 ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ
ΘΗΒΑ 10:30 ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΛΑΤΕΙΑ

ΖΗΤΩ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ