ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΣΚΕΨΗΣ ΤΟΥ ΠΑΜΕ ΣΤΙΣ 9 ΚΑΙ 10 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2024

Πληροφοριακά Στοιχεία

Δημοσιεύθηκε : Τετάρτη, 13 Νοέμβριος 2024 07:24

Η ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΠΑΜΕ – ΖΩΝΤΑΝΗ ΜΑΧΗΤΙΚΗ ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΑΝΟΔΟΥ ΤΩΝ ΤΑΞΙΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΞΙΖΕΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ. ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΟΥΣ Ή ΟΙ ΖΩΡΕΣ ΜΑΣ
Εκ μέρους της Γραμματείας του ΠΑΜΕ σας καλωσορίζουμε για άλλη μια χρονιά στην πανελλαδική σύσκεψη Ομοσπονδιών, Εργατικών Κέντρων, Σωματείων και Συνδικαλιστών. Τη μοναδική ζωντανή, μαζική, μαχητική συλλογική έκφραση της ανόδου των αγώνων των εργαζομένων για συλλογικές συμβάσεις με αυξήσεις στους μισθούς, για μέτρα υγείας και ασφάλειας, για Παιδεία και Υγεία, για να σταματήσει η συμμετοχή της χώρας μας στα σφαγεία των ιμπεριαλιστικών πολέμων. Η σύσκεψη του ΠΑΜΕ αποτελεί κορυφαίο γεγονός στην πορεία του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος της χώρας μας, σταθμός για την ανταλλαγή της αγωνιστικής πείρας, τη συζήτηση για την κοινή δράση και την ισχυροποίηση των αγώνων όλων των εργαζομένων, όλων των συνδικαλιστικών οργανώσεων, από όλους του κλάδους στον ιδιωτικό και τον δημόσιο τομέα.

Η σημερινή μας σύσκεψη πραγματοποιείται 25 χρόνια από την ίδρυση του ΠΑΜΕ, γεγονός που συνέπεσε με τους μεγαλειώδης αγώνες του λαού μας ενάντιά στο βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας. Όλα αυτά τα χρόνια, τα συνδικάτα, τα Εργατικά Κέντρα και οι Ομοσπονδίες που το συγκροτούν, ήταν πάντα στην πρώτη γραμμή για την υπεράσπιση των συμφερόντων της εργατικής τάξης από την ολομέτωπη επίθεση του κεφαλαίου που εκφράζεται και στηρίζεται από τα αστικά κόμματα. Το ΠΑΜΕ αποτελεί ζωντανή έκφραση των αγωνιστικών διεργασιών που συντελούνται μέσα στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα στη χώρα μας σε ταξική, αντικαπιταλιστική κατεύθυνση.
Καλωσορίζουμε τους συμμάχους μας στον αγώνα, τους αγρότες από την Πανελλαδική Επιτροπή των Μπλόκων, την Ομοσπονδία Βιοτεχνικών Σωματείων Αθήνας, τους εκπροσώπους των συλλόγων των φοιτητών του ΜΑΣ, των συλλόγων της μαθητείας και της κατάρτισης, της Ομοσπονδίας Γυναικών Ελλάδας. Ιδιαιτέρως καλωσορίζουμε τους απόμαχους της δουλειάς που όμως μέχρι σήμερα συνεχίζουν και χαράζουν το δρόμο του αγώνα και της αξιοπρέπειας για τους νεότερους, τους συνταξιούχους από τον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα που εκπροσωπούνται στη σύσκεψη μας από τα συλλογικά τους όργανα. Καλωσορίζουμε επίσης τους δεκάδες μετανάστες και μετανάστριες συναδέλφους που βρίσκονται ανάμεσα μας, στις αντιπροσωπείες των συνδικάτων που κάνουν πράξη το σύνθημα, "Έλληνες και ξένοι εργάτες ενωμένοι".
Θέλουμε να καλωσορίσουμε και να ευχαριστήσουμε για την παρουσία τους στη σύσκεψη μας, τις αντιπροσωπείες των συνδικάτων από όλο το κόσμο. Να ευχαριστήσουμε την αντιπροσωπεία της ΠΣΟ που βρίσκεται εδώ με επικεφαλής τους............................................ Είμαστε χαρούμενοι που βρίσκονται σήμερα μαζί μας και δεσμευόμαστε για άλλη μια φορά ότι θα κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας για να δυναμώσει η κοινή δράση με όλους τους εργαζόμενους του κόσμου για να δυναμώσει η γραμμή υπεράσπισης των κοινών ταξικών μας συμφερόντων, κόντρα στη γραμμή του συμβιβασμού, της αποθέωσης του κέρδους και της εξουσίας των καπιταλιστών. Τους καλωσορίζουμε στη χώρα μας όπως μας έχουν καλωσορίσει και στις δικές τους, στις επισκέψεις που έχει κάνει το ΠΑΜΕ στις χώρες τους. Γιατί ο αγώνας ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και η αλληλεγγύη των εργαζομένων δεν γνωρίζει σύνορα. Γιατί δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την κοινή πάλη των λαών ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση και τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.
Αποτελεί ελπιδοφόρο μήνυμα το γεγονός ότι στη φετινή σύσκεψη του ΠΑΜΕ συμμετέχουν περισσότερες συνδικαλιστικές οργανώσεις σε σχέση με την προηγούμενη: ... Ομοσπονδίες, ... Εργατικά Κέντρα, ... σωματεία, ......... εκλεγμένοι συνάδελφοι στα ΔΣ, πολλοί από αυτούς νέοι σε ηλικία και αντίστοιχα εκατοντάδες συναδέλφισσες. Η αυξημένη συμμετοχή υπογραμμίζει το κύρος που κατακτά το ΠΑΜΕ μέσα στην εργατική τάξη, μέσα στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα. Μας γεμίζει ευθύνη και υποχρέωση να κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε για να ανταποκριθούμε στο καθήκον της πρωτοπόρας δράσης για την ισχυροποίηση του ταξικού κινήματος στη χώρα μας, για να περάσει το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα στην αντεπίθεση, για τη ζωή που μας αξίζει στο δρόμο της ανατροπής.
Συγκρίνοντας τις πανελλαδικές συσκέψεις του ΠΑΜΕ σε σχέση με τα συνέδρια που οργανώνουν η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ μπορούμε να πούμε ότι η δημιουργία του ΠΑΜΕ αποτέλεσε μια πραγματικά αγωνιστική διέξοδο για όσους εργαζόμενους δεν το βάζουν κάτω, για όσα σωματεία δεν συμβιβάζονται παρά τις δυσκολίες και την άσχημη κατάσταση του εργατικού κινήματος για την οποία την κύρια ευθύνη έχουν οι δυνάμεις που βρίσκονται στη πλειοψηφία της διοίκησης της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ.
Για όσους προσπαθούν και συμβάλλουν ώστε τα σωματεία να οργανώσουν ακόμα περισσότερους εργαζόμενους, να γίνουν μεγαλύτερα και πιο ισχυρά όσο αφορά τη δράση και τη κατεύθυνση του αγώνα τους. Για μας είναι ιδιαίτερα σημαντική η συμμετοχή από δεκάδες συνδικαλιστές που βρίσκονται εδώ για πρώτη φορά, φέρνοντας την πείρα τους, τη δική τους γνώμη. Έχουμε κοινούς προβληματισμούς, που αφορούν την άσχημη κατάσταση που παραμένει δυστυχώς ακόμα σε πολλές Ομοσπονδίες και Εργατικά Κέντρα, σε πολλά πρωτοβάθμια σωματεία και η οποία αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα για να είναι οι αγώνες τους δυναμικοί και μαχητικοί μαζικοί όσο χρειάζεται.
ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΟΥΜΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΙΣ ΝΕΕΣ ΑΝΑΤΡΟΠΕΣ ΣΤΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ. ΔΕ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥΣ, ΔΕ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΚΡΕΑΣ ΣΤΑ ΚΑΝΟΝΙΑ ΤΟΥΣ
Κύριος στόχος της πανελλαδικής σύσκεψης είναι να συζητηθεί η πλούσια πείρα που έχουμε πλέον σε πολλούς κλάδους, η γενικότερη πείρα που πηγάζει από τις εξελίξεις στη χώρα αλλά και διεθνώς και το πως θα αποκτήσουμε ενιαίο βηματισμό ώστε τα συνδικάτα, το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα να περάσει στην αντεπίθεση. Αυτό το χαρακτήρα επιδιώκουμε να έχει η σύσκεψη, να γίνει πλούσια συζήτηση για το πως μπορεί να αλλάξει συνολικά αυτή η κατάσταση, τα βήματα που έγιναν σε πολλούς κλάδους και χώρους δουλειάς να γενικευτούν ως πείρα, να γίνουν σε όλους!
Με αυτό το στόχο αλλά και από τη μεγάλη συμμετοχή των σωματείων και των συνδικαλιστών, επιβεβαιώνεται ότι το ΠΑΜΕ είναι η πλατιά συσπείρωση Ομοσπονδιών, Εργατικών Κέντρων, Σωματείων και Συνδικαλιστών που στον προσανατολισμό του του έχει την ενότητα και την κοινή δράση για την ικανοποίηση των διεκδικήσεων των εργαζομένων, την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών της εργατικής τάξης. Τον αγώνα ενάντια στη πολιτική της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, του κέρδους των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, ενάντια στη πολιτική των κυβερνήσεων και της Ε.Ε., ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους , τη φτώχεια και τη προσφυγιά.
Η προετοιμασία της Σύσκεψης έγινε μέσα στο καμίνι του αγώνα, η συζήτηση με το Κάλεσμα μας προς τα σωματεία, προς όλους τους συναδέλφους, συνδυάστηκε με πολύ μαζικές και επιτυχημένες απεργιακές μάχες όπως αυτές των διανομέων στις ηλεκτρονικές πλατφόρμες E-food και Wolt, των λιμενεργατών του Πειραιά στην Cosco, των Υγειονομικών, των Εκπαιδευτικών, των εργατών στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη, των Οικοδόμων, των εργαζομένων στα τηλεφωνικά κέντρα. Πραγματοποιείται μέσα στη μάχη της προετοιμασίας της Γενικής Πανεργατικής Πανελλαδικής Απεργίας στις 20 Νοέμβρη, με στόχο να ενωθούν όλα τα μέτωπα στους κλάδους σε ένα μεγάλο απεργιακό ποτάμι, που στόχο θα έχει να παραλύσει τη παραγωγή της χώρας απαιτώντας να ικανοποιηθούν τα δίκαια αιτήματα μας. έχουμε λίγες ημέρες ακόμα, μπορούμε να τα καταφέρουμε, να ανοίξει με την επιτυχία της απεργίας ο δρόμος για την κλιμάκωση ενός μαζικού αγωνιστικού ξεσηκωμού σε κάθε κλάδο.
Η συζήτηση που έχει ανοίξει με χιλιάδες συναδέλφους μέσα στους κλάδους και τους χώρους δουλειάς αφορά το κύριο και βασικό ζήτημα που μας απασχολεί. Αντεπίθεση σημαίνει ισχυροποίηση του αγώνα κόντρα στα κέρδη και την εκμετάλλευση με αντίστοιχο πλαίσιο διεκδικήσεων. Αγώνας κόντρα στη γραμμή του συμβιβασμού και της υποταγής που υπερασπίζεται ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός. Σημαίνει μαζικοποίηση των σωματείων από τους εκατοντάδες χιλιάδες που βρίσκονται έξω από την οργανωμένη δράση. Σημαίνει οργάνωση των εργαζομένων μέσα στους χώρους δουλειάς με νέα σωματεία, σωματειακές επιτροπές, με βελτίωση της λειτουργίας τους, των μαζικών διαδικασιών τους.
Σημαίνει συντονισμός, ενιαία πανελλαδική δράση και κατεύθυνση απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική των κυβερνήσεων και της εργοδοσίας, ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα που ζούμε.
Μόνο ένα τέτοιο μέτωπο σε συντονισμό με τους μαζικούς φορείς των λαϊκών στρωμάτων της πόλης και του χωριού μπορεί να αναμετρηθεί και να κατακτήσει σημαντικές νίκες απέναντι στη συντονισμένη επίθεση κεφαλαίου και αστικών κυβερνήσεων, στην επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα και τις κατακτήσεις μας.
Ζούμε σε έναν κόσμο που βράζει. Σε έναν κόσμο που βράζει από την ακρίβεια, τους πολέμους, την εκμετάλλευση. Από τις τεράστιες και ανειρήνευτες αντιθέσεις του καπιταλισμού. Αλλά και σε έναν κόσμο που βράζει από την οργή και την αγανάκτηση των εργαζομένων που δεν αντέχουν να μετρούν άλλα θύματα στον πόλεμο των καπιταλιστών ενάντια στους λαούς. Οι εκατοντάδες νεκροί και αγνοούμενοι στη Βαλένθια είναι ένα ακόμα έγκλημα του αστικού κράτους και των μονοπωλίων απέναντι στο λαό της Ισπανίας. Τέτοια εγκλήματα έχουμε ζήσει πολλά στη χώρα μας όπως στο Μάτι και στην Μάνδρα. Επιβεβαιώνει ότι για το κεφάλαιο η προστασία της ανθρώπινης ζωής είναι κόστος, δεν την υπολογίζουν. Γι' αυτό άλλωστε πριν λίγες ημέρες η κυβέρνηση της ΝΔ αντί για μονιμοποίηση των εποχικών πυροσβεστών τους απένειμε το παράσημο της απόλυσης και της καταστολής όπως άλλωστε έκαναν και οι προηγούμενες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ.
Παίρνουμε πολύ σοβαρά υπόψη το γεγονός ότι συνεχίζουν οι μεγάλοι διεθνείς οικονομικοί οίκοι, η Ε.Ε. και διάφορα επιτελεία των επιχειρηματικών ομίλων να προβλέπουν ότι μπαίνουμε σε μια νέα φάση ύφεσης της καπιταλιστικής οικονομίας, φαίνεται ότι αργά ή γρήγορα μπαίνουμε σε νέα καπιταλιστική οικονομική κρίση.
Άλλωστε τα σημάδια στην οικονομία της Γερμανίας, της Γαλλίας και άλλων μεγάλων καπιταλιστικών κρατών το επιβεβαιώνουν. Αυτή η φάση συνοδεύεται σε όλα αυτά τα κράτη μαζί και στη χώρα μας με αντεργατικές ρυθμίσεις, στα ασφαλιστικά δικαιώματα , στον εργάσιμο χρόνο, στους μισθούς ,γενικά σε όλες τις πλευρές της ζωής των εργαζομένων στις χώρες αυτές. Άλλωστε είναι και ο βασικός λόγος όπου βγαίνουν στο δρόμο , αντίστοιχα οι αγρότες και η νεολαία.
Η πείρα των εργαζομένων εδώ στην Ελλάδα δείχνει ότι είτε σε φάση ανάπτυξης των κερδών των μονοπωλίων, είτε σε φάση κρίσης οι χαμένοι είμαστε εμείς. Διότι τη περίοδο της μεγάλης καπιταλιστικής ανάπτυξης μέχρι το 2008 οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα στο όνομα των δημοσιονομικών στόχων πέρασαν μια σειρά από αντεργατικά νομοσχέδια όπως την εφαρμογή των ελαστικών μορφών απασχόλησης και τις μεγάλες αλλαγές στο ασφαλιστικό σύστημα, ενώ έσπασαν κάθε ρεκόρ στο τομέα της ενίσχυσης του κεφαλαίου με κρατικό χρήμα για να πιαστούν οι στόχοι της ΟΝΕ και του ΕΥΡΩ.
Έπειτα τα χρόνια της κρίσης μας είπαν να βάλουμε πλάτη και να κάνουμε υπομονή για να μην χρεοκοπήσει η χώρα ψηφίζοντας σε χρόνο ρεκόρ πάνω από 1.000 εφαρμοστικούς νόμους των τριών μνημονίων που ψήφισαν η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ με πρώτο το νόμο Βρούτση που υλοποίησε η Αχτσιόγλου. Μετά την εμφάνιση της πανδημίας, μας άφησαν απροστάτευτους, χιλιάδες έχασαν τη ζωή τους λόγο των τεράστιων ελλείψεων στις υποδομές της δημόσιας Υγείας. Τότε μας έλεγαν να κάτσουμε σπίτι, "να λογαριαστούμε μετά", να μη μιλάμε και ότι αμέσως μετά θα ξεκινήσει η ανάπτυξη όπου θα μοιραζόταν «δίκαια».
Όμως παρά την ανάκαμψη των λεγόμενων δημοσιονομικών στόχων και της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας, είναι χαρακτηριστικό ότι ο πρώτος νόμος που ήρθε μετά τη πανδημία ήταν ο νόμος Χατζηδάκη που επιβάλει το 10ωρο και τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας, που καταργεί το δικαίωμα στην απεργία και βάζει στο στόχαστρο το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα. Και μετά ο νόμος Γεωργιάδη που νομιμοποιεί τη δουλειά έως και 13 ώρες την ημέρα, 6 ημέρες την εβδομάδα.
Δεν είναι όμως για όλους οι θυσίες. Υπάρχουν και οι λίγοι, οι επιχειρηματικοί όμιλοι που θησαυρίζουν όλα αυτά τα χρόνια. Από τα στοιχεία φαίνεται ξεκάθαρα ποιοι κερδίζουν και ποιοι χάνουν, μέχρι σήμερα στο πρώτο 6μηνο του 24 για να μην πάμε και παλιότερα: Τράπεζες: Κέρδη Α΄ εξαµήνου 2024 2,3 δις. Εφοπλιστές: μόνο οι νέες παραγγελίες πλοίων φέτος έχουν αξία σχεδόν 200 δις. Ενεργειακοί όμιλοι: Συνολικά κέρδη Α΄ εξαµήνου 2024 770 εκ. Οι εισηγμένες εταιρείες στο Χρηματιστήριο: Κέρδη πάνω από 21 δις το 2022- 2023.
Από που προέρχονται τα κέρδη τους; Από την εκμετάλλευση αύξηση της εκμετάλλευσης της εργασίας, η οποία βαθαίνει και θωρακίζεται με ψήφιση και την εφαρμογή των αντεργατικών νόμων που κατάργησαν τις συλλογικές συμβάσεις και καθήλωσαν το εργατικό εισόδημα και ταυτόχρονα από τις αυξήσεις σε προϊόντα και υπηρεσίες.
Η μείωση στον πραγματικό μέσο μισθό σε σχέση µε το 2011 είναι 14,81% συν το ότι κάθε χρόνο μειώνονται οι δαπάνες για τις ανάγκες του λαού και αυξάνονται οι φόροι για να διοχετεύονται με προγράμματα επιδότησης στους επιχειρηματικούς ομίλους.
Στα σχολεία: μείωση 70% στη χρηματοδότηση της σχολικής στέγης για το 2024. Λουκέτο σε εκατοντάδες σχολικά τμήματα για την «εξοικονόμηση κόστους» σε εκπαιδευτικούς.
Αντίστοιχα και τραγική είναι η κατάσταση στη Δημόσια Υγεία με τις ελλείψεις των γιατρών να φτάνουν τις 6.500, αντίστοιχα χιλιάδες κενά σε νοσηλευτικό προσωπικό και υποδομές με αποτέλεσμα να εμπορευματοποιείται όλο και περισσότερο η Υγεία.
Την ίδια ώρα πάνω από 10.000 πλειστηριασµοί πρώτης κατοικίας προγραμματίζονται για το β΄ εξάμηνο του 2024 ενώ έχουμε αύξηση 37% στα ενοίκια φτάνοντας στο σημείο το 74,6% των ενοικιαστών να δαπανά πάνω από 40% του μηνιαίου εισοδήματός του.
Από την υποχρηματοδότηση και υποστελέχωση θύμα είναι και το περιβάλλον μια και από το 2017 κάηκε το 37% της δασικής έκτασης στην Αττική. Λιγότερο από 1 τ.µ. πρασίνου αναλογεί σε κάθε κάτοικο της Αττικής, 70% κενές θέσεις στα δασαρχεία και 4.000 κενές οργανικές θέσεις σε πυροσβέστες την τελευταία 3ετία. Το εξοργιστικό από αυτά τα στοιχεία είναι ότι για ΝΑΤΟϊκούς σκοπούς δίνονται 500.000 ευρώ τη μέρα για την αποστολή φρεγάτας στην Ερυθρά Θάλασσα, 2.500 χλµ. από τα σύνορα, συνολικά πάνω από 7 δις το χρόνο για ΝΑΤΟϊκούς εξοπλισμούς χώρια τα εξοπλιστικά προγράμματα ενώ για εμας, για τις δικές μας ανάγκες δεν περισσεύει τίποτα !
Παρά το ότι εμείς τα πληρώνουμε και εμείς τα παράγουμε όλα, εμείς είμαστε τελικά αυτοί που συνεχώς χάνουν! Έτσι φαίνεται ακόμα πιο ξεκάθαρα ότι ο στόχος της λεγόμενης δίκαιης ανάπτυξης δεν είναι να αντιμετωπίσουν ούτε τη φτώχεια, ούτε τους πολέμους, ούτε την ακρίβεια. Είναι η αύξηση της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων, στη κυριολεξία μιλάμε για κέρδη βουτηγμένα με των λαών και των εργατών το αίμα.
Το νέο νομοσχέδιο που θα καταθέσει η κυβέρνηση της ΝΔ, που αφορά την προσαρμογή της Ευρωπαϊκής Οδηγίας της ΕΕ σχετικά με τη διαμόρφωση των κατώτατων μισθών και των ΣΣΕ, θα διαμορφώσει τον νέο μηχανισμό (ηλεκτρονικό αλγόριθμο) όπου στο πλαίσιο της εξυπηρέτησης της ανταγωνιστικότητας, της επιχειρηματικότητας και της δημοσιονομικής προσαρμογής σύμφωνα με τις οδηγίες της ΕΕ , θα διασφαλίζει κυρίως τα κατώτατα όρια των μισθών και την εφαρμογή όλων των αντεργατικών νόμων. Τη λεγόμενη ευελιξία, δηλαδή τη δουλειά λάστιχο, τις ελαστικές μορφές απασχόλησης, τα ανώτατα όρια του εργάσιμου χρόνου στις 13 ώρες κ.λπ. Πάνω σε αυτόν το στόχο υπάρχει κοινή συμφωνία των κομμάτων, της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ, του κόμματος του Βελόπουλου και των εκμεταλλευτών μας που πίνουν νερό στο όνομα της ΕΕ.
Άλλωστε αυτή είναι και η κυρίαρχη γραμμή του ΣΕΒ όπου την έχει θέσει στη κυβέρνηση όπως και σε όλες τις διαπραγματεύσεις που έχουν γίνει. Αυτό εκφράζει και η βασική τους επιδίωξη, να εφαρμοστούν οι αντεργατικοί νόμοι όπως και η επιδίωξη το λεγόμενο ανειδίκευτο προσωπικό ή το λεγόμενο χαμηλής ειδίκευσης σε κάθε κλάδο να αμείβεται με τα κατώτατα όρια της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης. Δηλαδή να μην υπάρχει κατώτερος κλαδικός μισθός, ο οποίος ήταν πάντα πάνω από την Εθνική Συλλογική. Θέλουν να καταργήσουν τις ειδικότητες, να μας πληρώνουν και να μας απασχολούν όσο θέλουν και όποτε θέλουν, τόσο όσο επιτρέπουν τα κέρδη τους και ο ανταγωνισμός τους. Αντίστοιχα και στο Δημόσιο τομέα, όπου έχει παγιωθεί το σύστημα του ενιαίου μισθολογίου που καθηλώνουν τους μισθούς κάτω από το επίπεδο του κατώτατου μισθού με την εργολαβία και τις συμβάσεις ομηρίας ορισμένου να είναι η τάση που οδεύει προς το να κυριαρχήσει ως μορφή απασχόλησης σε πολλούς κλάδους του δημοσίου. Το κράτος συνεχίζει να κλέβει το 13ο και το 14ο μισθό των δημοσίων υπάλληλων.
Στο στόχαστρο της κυβέρνησης με βάση και τις απαιτήσεις των επιχειρηματικών ομίλων για το επόμενο διάστημα είναι για άλλη μια φορά το ασφαλιστικό σύστημα. Η παραπέρα εμπορευματοποίηση του, με την προώθηση των επαγγελματικών ταμείων – θέση που υποστηρίζει και η ΓΣΕΕ – και του κεφαλαιοποιητικού συστήματος, όπου θα δρομολογήσει την πλήρη κατάργηση κάθε έννοιας δημόσιας και κοινωνικής ασφάλισης. Στοχεύουν στην αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, τη μείωση των συντάξεων και των παροχών σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Αποτελεί μεγάλο και κρίσιμο μέτωπο όπου αφορά όλο το λαό, όλα τα κοινωνικά στρώματα, είναι πεδίο κοινής δράσης του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος με τους αγροτικούς συλλόγους και τα σωματείων των αυτοαπασχολούμενων επαγγελματιών.
Αυτή η κατάσταση δημιουργεί προφανώς οργή και αγανάκτηση η οποία αντικειμενικά συσσωρεύεται. Συσσωρεύεται όταν κάθε χρόνο μετράμε πάνω από 150 νεκρούς εργάτες στο χώρο δουλειάς δηλαδή 1 κάθε 2 μέρες και ακόμα περισσότερους σακατεμένους, ανήμπορους πλέον για εργασία λόγο εργατικών ατυχημάτων και επαγγελματικών ασθενειών.
Μπροστά μας έχουμε να δώσουμε μεγάλες μάχες. Είναι σίγουρο ότι θα αντιμετωπίσουμε διλήμματα όπου θα μπαίνουν από τις κυβερνήσεις και την εργοδοσία πολύ εκβιαστικά όσο θα δυσκολεύουν τα πράγματα. Θα ξαναζεσταθούν τα γνωστά καλέσματα για νέες θυσίες για τα κέρδη του κεφαλαίου, θα επανέλθει το εκβιαστικό δίλημμα περί μη επιστροφής στη χρεοκοπία, θα ενταθεί η καταστολή, η ιδεολογική και πολιτική τρομοκρατία. Παρά το ότι μέχρι σήμερα με αποτελεσματικό τρόπο έχουμε αντιμετωπίσει το ζήτημα των συνδικαλιστικών διώξεων, του φακελώματος των σωματείων μέσω του ΓΕΜΗΣΟΕ , δεν παύουν να είναι σε ισχύ οι νόμοι που περιορίζουν και ποινικοποιούν τη συνδικαλιστική δράση, που ενισχύουν την δυνατότητα καταστολής του εργατικού κινήματος με ακόμα πιο βίαια μέσα, που ενισχύουν την παρακολούθηση και τη καταγραφή των προσωπικών δεδομένων.
Δεν έχει πάψει , η προσπάθεια των εργοδοτών και του κράτους να παρεμβαίνουν στις αρχαιρεσίες των σωματείων, να ελέγξουν τα σωματεία με δικούς τους ανθρώπους, να παρουσιάζουν ψεύτικα στοιχεία όπου τους παίρνει για να διαμορφώνουν τους συσχετισμούς. Συνεχίζεται η άθλια τακτική των παρατάξεων ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ να κρατάνε τα σωματεία κλειστά, «σφραγίδες», να τα αποδυναμώνουν και να χρησιμοποιούν μόνο για την εκλογή αντιπροσώπων στα συνέδρια των δευτεροβάθμιων και τριτοβάθμιων οργανώσεων.
Όλες αυτές οι εξελίξεις διεξάγονται στο έδαφος των ιμπεριαλιστικών πολεμικών συγκρούσεων στη Μ. Ανατολή και την Ουκρανία οι οποίες συμβάλουν ως καταλύτης ώστε να εκφραστούν ακόμα πιο επιθετικά και οξυμένα οι ίδιες οι αντιφάσεις και τα αδιέξοδα της καπιταλιστικής παραγωγής, που τις πληρώνουν οι λαοί με το αίμα τους, με ολόκληρες γενοκτονίες, με τεράστια «κύματα» προσφύγων και μεταναστών. Όπως αυτή που αντιμετωπίζει ο μαρτυρικός λαός της Παλαιστίνης, αντίστοιχα του Λιβάνου, της Συρίας κ.α. Αποτελούν συνέχεια της πολιτικής της εκμετάλλευσης για τη διασφάλιση της κερδοφορίας και της διατήρησης του ελέγχου των ενεργειακών πηγών, ορυκτού πλούτου, των δρόμων εμπορίου, των έλεγχο των κρατών και τη διαμόρφωση των συνόρων.
Τα προσχήματα περί αντιμετώπισης της τρομοκρατίας ή του λεγόμενου «δικαιώματος στην αυτοάμυνα» δεν μας πείθουν. Κανένας δεν πρέπει να πειστεί γιατί όλοι ξέρουμε από ποσό παλιά έρχεται η υπόθεση του Παλαιστινιακού ζητήματος, όλοι ξέρουμε την πορεία των ανταγωνισμών και των παρεμβάσεων του ΝΑΤΟ στο έδαφος της Ουκρανίας τουλάχιστον από το 2014. Αντίστοιχα και τα επιχειρήματα περί υπεράσπισης των "εθνικών συμφερόντων" και της «υπεράσπισης των δημοκρατικών αξιών». Τα συμφέροντα των εφοπλιστών, των βιομηχάνων, των μεγαλεμπόρων, των κατασκευαστών τα ονομάζουν πάντα "εθνικά" και μας καλούν να έχουμε όχι μόνο ανοχή στα βρώμικα παιχνίδια τους, αλλά και "εθνική ομοψυχία". Η «εθνική ομοψυχία» που διαλαλούν κατά καιρούς τα αστικά κόμματα είναι για το λαό μας θανάσιμη παγίδα.
Στην ουσία κρύβουν την πραγματική αιτία του ιμπεριαλιστικών πολέμων που δεν είναι άλλη από τον ανταγωνισμό για το συνολικό μερίδιο στην αγορά του ορυκτού πλούτου, της ενέργειας, των αγωγών και των δικτύων μεταφοράς εμπορευμάτων, για τα γεωπολιτικά στηρίγματα και τις σφαίρες επιρροής. Αυτά είναι στο μάτι των δύο στρατοπέδων ληστών εδώ και χρόνια, και των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ, όπως και των υπόλοιπων ιμπεριαλιστικών κρατών, της Ρωσίας, της Κίνας, στις χώρες της BRICS κ.λπ.
Οι Έλληνες αξιωματικοί , τα στρατεύματα μας δεν έχουν καμία δουλειά έξω από τα σύνορα, το αστικό κράτος της Ελλάδας με την εμπλοκή του στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους διεκδικεί μερίδιο από τη λεία, αναβάθμιση της θέσης του στο πλαίσιο των καπιταλιστικών ανταγωνισμών δίνοντας έμφαση στο στόχο αποτελέσει η χώρας μας παγκόσμιο κέντρο διαμετακόμισης και αποθήκευσης εμπορευμάτων, σε ενεργειακό κόμβο της Μεσογείου. Είναι μια πολιτική η οποία χωρίς καμία αμφισβήτηση μετατρέπει τη χώρα σε στόχο των αντιπάλων του ΝΑΤΟ και ο κίνδυνος είναι τεράστιος για όλους μας και για όλους τους λαούς αν σκεφτεί κανείς το ενδεχόμενο γενικευμένης πολεμικής σύρραξης, η οποία είναι πλέον πολύ πιθανό να συμβεί.
Οι εργαζόμενοι και τα συνδικάτα δεν πρέπει να στοιχίζονται και να στηρίζουν τις επιλογές της κυβέρνησης και άλλων αστικών κομμάτων για να κατακτήσουν μεγαλύτερα μερίδια στον διεθνή ανταγωνισμό οι εφοπλιστές, οι βιομήχανοι, οι τραπεζίτες στην Ελλάδα, που επιδιώκουν να αναβαθμίσουν τη θέση τους. Κανένας δεν πρέπει να πιστέψει στα ψέματα των κυβερνήσεων, ότι οι ΝΑΤΟϊκές δαπάνες και η μετατροπή της χώρας σε ένα απέραντο αμερικάνικο ΝΑΤΟϊκό αεροπλανοφόρο είναι για την ασφάλεια της χώρας. Αυτή είναι μια πλευρά της στροφής στη λεγόμενη πολεμική οικονομία όπου αποκαλύπτεται με άλλο ένα τραγικό τρόπο ποιοι τελικά κερδίζον και ποιοι χάνουν από αυτή τη πολιτική .
Απόδειξη είναι, ότι αέρα στα πανιά της Τούρκικης προκλητικότητας δίνει πρώτα απ' όλα το ίδιο το ΝΑΤΟ, το ΝΑΤΟ που δεν αναγνωρίζει εθνικά σύνορα και μιλάει για "ΝΑΤΟϊκό έδαφος", που γκριζάρει το Αιγαίο, που αναγνωρίζει την Τουρκία ως βασικό παίχτη της περιοχής και στρατηγικό εταίρο. Γι' αυτό προωθούν τα σενάρια συνδιαχείρισης του Αιγαίου και των ενεργειακών πόρων με ότι αυτό συνεπάγεται για το λαό μας.
Απαιτείται να δυναμώσει αποφασιστικά η πάλη των συνδικάτων και των εργαζομένων ενάντια στον πόλεμο και η αλληλεγγύη στους πρόσφυγες. Να απεμπλοκή η χώρα μας από τον πόλεμο με όποια μορφή και αν συμμετέχει, είτε με την αποστολή στρατιωτικού υλικού, είτε με την αξιοποίηση της Ελλάδας ως ορμητήριο πολέμου. Κανένας φαντάρος έξω από τα σύνορα. Να ακυρωθεί η ελληνοαμερικάνικη συμφωνία και να κλείσουν όλες οι βάσεις του θανάτου.
Παράδειγμα αποφασιστικής μαχητικής αντιμετώπισης ενάντια στην εμπλοκή της χώρας στους ΝΑΤΟϊκούς σχεδιασμούς , ενάντια στη στήριξη του κράτους δολοφόνου του Ισραήλ είναι η κινητοποίηση των λιμενεργατών στο λιμάνι του Πειραιά με μπροστάρη το σωματείο ΕΝΕΔΕΠ (COSCO). Κινητοποίηση που πέτυχε να ακυρωθεί η μυστική αποστολή πολεμικού εξοπλισμού στο Ισραήλ και που εντάσσεται σε αντίστοιχες μαχητικές κινητοποιήσεις που έχουν γίνει από τους λιμενεργάτες στην Ιταλία, στη Γαλλία και αλλού.
Η εργατική τάξη με τα συνδικάτα της δεν έχει δουλειά να συντάσσεται με τις λυκοσυμμαχίες και τις επιδιώξεις των καπιταλιστών. Αυτά τα πλήρωσαν με βαρύ τίμημα οι λαοί, με το ίδιο τους το αίμα. Είμαστε οι πολλοί και έχουμε το δικό μας ταξικό συμφέρον. Ο πλούτος που παράγουμε να είναι στα χέρια μας για να έχουμε ειρήνη και κοινωνική πρόοδο. Και ξέρουμε ότι για να γίνει πράξη αυτό πρέπει να επιλέξουμε το δρόμο της ανατροπής των αιτίων που γεννούν τον πόλεμο και την εκμετάλλευση, έξω από κάθε ιμπεριαλιστική ένωση, όπως είναι η Ε.Ε., το ΝΑΤΟ.
Επιδιώκουμε μέσα σε αυτές τις συνθήκες το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα να μην αποπροσανατολιστεί από τις επιδιώξεις των αστικών κυβερνήσεων και των επιχειρηματικών ομίλων. Να υπερασπίζεται την ταξική πάλη και τα εργατικά – λαϊκά συμφέροντα, σε κοινή δράση με τους αυτοαπασχολούμενους επαγγελματίες και τους φτωχούς αγρότες που υποφέρουν από την πολιτική των μονοπωλίων και των ιμπεριαλιστικών ενώσεων.
Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΚΑΙ Η ΣΥΣΣΩΡΕΥΜΕΝΗ ΠΕΙΡΑ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΠΟΥ ΑΝΑΠΤΥΧΘΗΚΑΝ ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΧΡΟΝΙΑ ΦΩΤΙΖΕΙ ΤΗΝ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΝΑ ΔΥΝΑΜΩΣΕΙ Η ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΜΟΝΟΠΩΛΙΩΝ
Απέναντι στις δυσκολίες που υπάρχουν από τον αρνητικό συσχετισμό δύναμης, τα μεγάλα λαϊκά προβλήματα, την τρομοκρατία και τη καταστολή, τη μοιρολατρία στη λογική του «δεν γίνεται τίποτα», του «δεν αλλάζει τίποτα», με τη σχεδιασμένη παρέμβαση μας και δράση, με το πλαίσιο πάλης και των αιτημάτων που βάζει στο επίκεντρο τις ανάγκες των πολλών και όχι τα κέρδη των λίγων, δώσαμε μεγάλες και σημαντικές μάχες όπως:
Τις μεγάλες απεργίες για να αντιμετωπίσουμε την επίθεση κυβέρνησης, κεφαλαίου. Απέναντι στον νόμο Χατζηδάκη, τον νόμο Γεωργιάδη, οι συνδικαλιστικές οργανώσεις που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, πολλές ακόμα που συμπορεύτηκαν μαζί μας αχρηστεύσαμε διατάξεις, αφήσαμε στα χαρτιά την επίθεση στο δικαίωμα της απεργίας και της συνδικαλιστικής οργάνωσης με τη στάση οργανωμένης απειθαρχίας που αποφασίσαμε στη σύσκεψη των συνδικάτων της Αθήνας στο Σπόρτινγκ τον Οκτώβρη του 2021 και στη σύσκεψη του ΠΑΜΕ στη Δραπετσώνα τον Ιούνη του 2022.
Μαζί αντιμετωπίσαμε τα εμπόδια στην οργάνωση αυτών των μεγάλων αγώνων που έβαλε η θλιβερή ηγεσία της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, η γραμμή της ταξικής συνεργασίας που υιοθετεί τους στόχους της καπιταλιστικής ανάπτυξης ως στόχους του εργατικού κινήματος.
Οι μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις με αφορμή το έγκλημα στα Τέμπη απέδειξαν την ισχυρή δύναμη της οργάνωσης και τις δυνατότητες που έχει το εργατικό κίνημα να βάζει τη σφραγίδα του στις εξελίξεις. Έτσι ακυρώσαμε την προσπάθεια της κυβέρνησης, των άλλων αστικών κόμματων, της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, της Ε.Ε. να συγκαλύψουν το έγκλημα και τον πραγματικό ένοχο, το σύστημα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Φέραμε στο προσκήνιο το πραγματικό αίτημα που εκφράζει τις ανάγκες μας, "ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΟΥΣ Ή ΟΙ ΖΩΕΣ ΜΑΣ"!
Σ' αυτές τις συνθήκες διαπιστώσαμε τις δυνατότητες που υπάρχουν ώστε να αντιμετωπίσουμε ενεργητικά τις δυσκολίες. Διαπιστώσαμε ξανά στη πράξη τα μεγάλα εμπόδια που βάζει ο χαμηλός βαθμός οργάνωσης. Διαπιστώσαμε τον ρόλο που παίζουν οι προδοτικές για τα συμφέροντά μας ηγεσίες του συνδικαλιστικού κινήματος στο επίπεδο της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, αλλά και άλλων οργανώσεων. Βρέθηκαν απέναντι σε μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις και στήριξαν απροσχημάτιστα την κυβέρνηση και τα μεγάλα συμφέροντα.
Ενώσαμε τις δυνάμεις μας για βήμα πιο γρήγορο. Περισσότερες δυνάμεις μπορούν να μπουν στον αγώνα, επενδύοντας στην οργάνωση και στο μεγάλο όπλο του ταξικού προσανατολισμού που επιβεβαιώνεται ως η αναγκαία προϋπόθεση ώστε να μετρήσουμε περισσότερα αποτελέσματα, περισσότερες νικηφόρες μάχες.
Μαζί σταθήκαμε ο ένας δίπλα στον άλλον, βρεθήκαμε στον αγώνα με τους φυσικούς μας συμμάχους, αγρότες, επαγγελματίες για να αντιμετωπίσουμε τα καταστροφικά αποτελέσματα μιας πολιτικής που μας αφήνει ανοχύρωτους μπροστά στις πλημμύρες και τις πυρκαγιές. Φύτρωσε κι έβγαλε άνθη το δέντρο της αλληλεγγύης στη Θεσσαλία για να βγάλουμε χωριά από τη λάσπη, στη Βόρεια Εύβοια για να σταθεί ο λαός στον τόπο του, στα αδέρφια μας εργαζόμενους στην Τουρκία μετά τον καταστροφικό σεισμό και παντού όπου το επιλεκτικά ανίκανο κράτος αφήνει τους εργαζόμενους στο έλεος των φυσικών καταστροφών.
Δώσαμε μεγάλη μάχη για την στήριξη και αλληλεγγύη στους πρόσφυγες και μετανάστες, για να μην συγκαλυφθεί το απαράδεκτο και φρικιαστικό έγκλημα στην Πύλο με ευθύνη της ελληνικής κυβέρνησης, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Παλέψαμε μαζί για ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης, για να φτάσουν στις χώρες προορισμού. Για να αποκτήσουν όλοι οι μετανάστες ίσα δικαιώματα στη δουλειά, στην εκπαίδευση των παιδιών, στην Υγεία, στην επανένωση οικογενειών.
Συνεχίσαμε την διεκδίκηση για την προστασία της υγείας και της ασφάλειας μας στους χώρους δουλειάς, σε κλάδους, διεκδικήσαμε και πετύχαμε να έχουμε συλλογικές συμβάσεις όπου συμπεριλαμβάνουν σημαντικά μέτρα και μέσα προστασίας.
Δώσαμε όλες μας τις δυνάμεις για σταθερή δουλειά με δικαιώματα. Ο αγώνας των εργαζομένων της ΛΑΡΚΟ είναι φωτεινό παράδειγμα που σηματοδοτεί την απόφαση των εργαζομένων ότι δεν θα μείνουν με «σταυρωμένα τα χέρια», δεν θα μείνουν άπραγοι απέναντι στην καταστροφή της ζωής τους. Ο αγώνας των εργατών της ΛΑΡΚΟ μας γεμίζει ταξική υπερηφάνεια και αυτοπεποίθηση ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε, οργανωμένοι, συσπειρωμένοι στα σωματεία μας, σε κοινή δράση με τους ανθρώπους που είναι δίπλα μας, τους συνάδελφους μας από άλλους χώρους δουλειάς, με τους βιοπαλαιστές αγρότες και αυτοαπασχολούμενους. Δεν είναι μικρό πράγμα για 48 μήνες να τα βάζεις με την κυβέρνηση και τα κόμματα της πλουτοκρατίας, τα δικαστήρια, τους μηχανισμούς καταστολής, τους συνασπισμένους εργοδότες, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης των καπιταλιστών, την υπονόμευση των εργατοπατέρων και να βγαίνεις νικητής με ψηλά το κεφάλι και κοιτώντας με υπερηφάνεια τα μάτια των παιδιών σου.
Τέτοια αγωνιστικά παραδείγματα όπως των λιμενεργατών του Πειραιά που κέρδισαν μετά από 12 χρόνια αγώνα τα Βαρέα τους ένσημα, των διανομέων της E- food που κέρδισαν τη σταθερή δουλειά με δικαιώματα καταργώντας τα δουλεμπορικά στην πράξη, των λιπασμάτων και των πετρελαίων της Καβάλας, της ΜΑΛΑΜΑΤΙΝΑ που έκαναν κουρελόχαρτο τους αντεργατικούς νόμους, των μεταλλωρύχων της Χαλκιδικής που υπέγραψαν τη σύμβασή τους κόντρα σε θεούς και δαίμονες δείχνουν το δρόμο. Αυτοί οι αγώνες κέρδισαν γιατί είχαν πλατιά στήριξη και τεράστια αλληλεγγύη απ' όλο το λαό, είχαν το δίκιο με το μέρος τους.
Σταθήκαμε πλάι πλάι με τους φοιτητές στα μεγάλα συλλαλητήρια και τις καταλήψεις ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και συνεχίζουμε. Σταθήκαμε δίπλα στους αγωνιζόμενους αγρότες ενάντια στην πολιτική της Ε.Ε. και οργανώσαμε από κοινού το συγκλονιστικό συλλαλητήριο στο Σύνταγμα το Φλεβάρη που μας πέρασε. Μαζί με τους φορείς του λαϊκού κινήματος δίνουμε τις μάχες για την υπεράσπιση του συστήματος υγείας κατακλύζοντας ο λαός μας νεγάλες πόλεις στην Κρήτη, στην Ξάνθη, στη Δράμα, σε νησιά του Αιγαίου όπου οι άνθρωποι πεθαίνουν αβοήθητοι σε καρότσες γιατί δεν υπάρχουν ασθενοφόρα . Δώσαμε μεγάλη μάχη ενάντια στους πλειστηριασμούς και τις εξώσεις, σώθηκαν εκατοντάδες σπίτια φτωχού λαϊκού κόσμου, τραντάχτηκαν λαϊκές γειτονιές και πόλεις από μαζικότατες συγκεντρώσεις στου Ζωγράφου, στην Ελευσίνα, στην Πετρούπολη, στη Θεσσαλονίκη, στη Χαλκιδική, στη Θήβα κ.α.
Η πρωτοπόρα και αταλάντευτη δράση των συνδικάτων και των συνδικαλιστών που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ βασίζεται στο γεγονός ότι δεν υποχώρησε και δεν προσπάθησε όπως κάνουν άλλοι να κάνει το συνδικαλιστικό κίνημα σκαλί για να ανεβοκατεβαίνουν αντιλαϊκές αντεργατικές κυβερνήσεις, δε διαλέξαμε ποιος θα μας εκμεταλλεύεται λιγότερο ή περισσότερο. Δε χωρίζουμε τους εργοδότες σε καλούς και κακούς, ούτε κατ' επέκταση τις ενώσεις τους και τις συμμαχίες τους σε καλούς και κακούς ιμπεριαλιστές.
Αυτή τη μάχη, το ΠΑΜΕ την έδωσε μέσα στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, μέσα στην προσπάθεια να οργανωθούν αγώνες, σε συνέδρια και σε συνελεύσεις συνδικαλιστικών οργανώσεων, κόντρα στην εκφυλιστική κατάσταση που επιδιώκουν να ενισχύσουν οι δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού σε συνδικάτα όπως στην Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων, στην Ομοσπονδία Επισιτισμού Τουρισμού, σε συνέδρια Εργατικών Κέντρων, με σωματεία μαϊμούδες που εμφανίζουν χιλιάδες ανύπαρκτους ψηφίσαντες.
Όλα τα παραπάνω αποτελούν ουσιαστικό περιεχόμενο συζήτησης, ενίσχυσης του προβληματισμού και της προσπάθειας που γίνεται ώστε να μεγαλώσει ο αριθμός των συνδικαλιστικών οργανώσεων που ξεκίνησαν από διαφορετική αφετηρία και σήμερα υπάρχουν οι προϋποθέσεις να βρεθούν μαζί μας στους αγώνες, να βαδίσουμε με βάση το κεντρικό μήνυμα της σύσκεψης, "Τα κέρδη τους ή οι ζωές μας. Διεκδικούμε τη ζωή που μας αξίζει, στο δρόμο της Ανατροπής".
Η πείρα από τους μέχρι τώρα εμβληματικούς αγώνες που έχουν αναπτυχθεί τα δύο προηγούμενα χρόνια δείχνει ότι αντικειμενικά δημιουργούνται συνθήκες μέσα στους χώρους δουλειάς για δυνατούς μαζικούς αγώνες, με μεγάλη συμμετοχή των εργαζομένων, ξεσπούν αγώνες μαζικοί μαχητικοί που αφήνουν το αποτύπωμα τους, έχουν μικρές και μεγάλες κατακτήσεις. Είναι αγώνες που κάτω από την παρέμβαση των ταξικών συνδικάτων κατακτούν σωστό προσανατολισμό, γεννάνε και πολλαπλασιάζουν την οργάνωση, τις μαζικές συλλογικές και δημοκρατικές διαδικασίες. Δημιουργούνται νέα σωματεία όπου δεν υπάρχουν, σωματειακές επιτροπές, μαζικοποιούνται τα υπάρχοντα σωματεία ιδιαίτερα με νέους σε ηλικία εργαζόμενους και με μετανάστες.
Τέτοια σωματεία που γεννήθηκαν μέσα στις μάχες είναι αυτά που δημιουργήθηκαν στο μεγαλύτερο εργοτάξιο της χώρας στο Ελληνικό, στην E-food και στην Wolt, στην Teleperfomance, σε μεγάλα εργοστάσια τροφίμων όπως στη ΔΕΛΤΑ και αλλού.
Το νήμα πιάστηκε από τις πρωτοπόρες δυνάμεις συνδικαλιστών που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ αλλά και όχι μόνο, έχοντας ως βάση το μεγάλα προβλήματα που δημιουργούνται αντικειμενικά από τη πολιτική των εταιρειών και των κυβερνήσεων. Διαμορφώνοντας προσαρμοσμένο πλαίσιο διεκδίκησης και αγώνα, με έντονο το στοιχείο της πρωτοβουλίας, της αποφασιστικότητας, της αισιοδοξίας, πολλές φορές και του ρίσκου για τις μορφές πάλης που κάθε φορά επιλέγονται ανάλογα τις διαθέσεις και τις όσες έτοιμες δυνάμεις υπάρχουν. Αποδείχτηκε σε πολλές περιπτώσεις ότι ακόμα και ένας πρωτοπόρος εργαζόμενος – οργανωτής να υπάρχει μέσα σε ένα χώρο δουλειάς μπορεί να τραβήξει πολλαπλάσιο αριθμό εργαζομένων στην οργάνωση και στον αγώνα.
Μέσα από σημαντικές κατακτήσεις σε χώρους δουλειάς και κλάδους φάνηκε η μεγάλη δύναμη της οργανωμένης δράσης της εργατικής τάξης. Για παράδειγμα η πρωτοβουλία των εργατικών σωματείων, των Ομοσπονδιών και των Εργατικών Κέντρων το 2017 όπου άνοιξαν το μέτωπο για τις ΣΣΕ όπου πήρε το χαρακτήρα πανεργατικής πανελλαδικής δράσης έδωσε μεγάλη ώθηση για να ξεκινήσουν οι εργάτες μέσα σημαντικούς χώρους και κλάδους τον αγώνα για αυξήσεις στους μισθούς με κατοχύρωση δικαιωμάτων, για ΣΣΕ όταν οι εργατοπατέρες τις είχαν βάλει στον πάγο. Αυτός ο αγώνας οδήγησε σε υπογραφή ΣΣΕ με σημαντικές αυξήσεις – με κατοχύρωση του 5ημερου- 7ωρου και μέτρα προστασίας της Υγείας και της Ασφάλειας στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη, στη συνέχεια στους Οικοδόμους, στους λιμενεργάτες, σε άλλες επιχειρήσεις. Συνέχεια ενός τέτοιου αγώνα ήταν η υπογραφή ΣΣΕ στα ορυχεία της Χαλκιδικής, στα εργοστάσια της ΔΕΛΤΑ και αλλού. Τέτοιες κατακτήσεις δε θα υπήρχαν αν δεν υπήρχε η κατάλληλη οργάνωση και η σωστή κατεύθυνση των σωματείων, η αλληλεγγύη των υπόλοιπων κλάδων.
Μπροστά στην απεργία στις 20 Νοέμβρη κλιμακώνουμε τον αγώνα και την προσπάθεια το μέτωπο για τις ΣΣΕ να πάρει πανελλαδικό- πανεργατικό χαρακτήρα επιδιώκοντας να εκφραστεί και με την στήριξη της πρότασης νόμου για τις ΣΣΕ με πρωτοβουλία εκατοντάδων Σωματείων, Εργατικών Κέντρων και Ομοσπονδιών. Να οργανωθεί η πάλη σε εκατοντάδες χώρους δουλειάς και κλάδους. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος από το να σπάσει η αδιαλλαξία της κυβέρνησης και της μεγαλοεργοδοσίας, από το να ηττηθεί η γραμμή του κοινωνικού εταιρισμού, για να υπογραφούν συμβάσεις με αυξήσεις στους μισθούς και κατοχυρωμένα δικαιώματα.
Τίποτα δε πρέπει να υποτιμηθεί, κανένα πρόβλημα, είτε θεωρείται μικρό είτε μεγάλο. Μέσα από την πείρα φαίνεται ότι ακόμα και για το παραμικρό «μπορεί να ξεχειλίσει το ποτήρι».
Δεν υποτιμάμε σε καμία περίπτωση τα νέα σύγχρονα προβλήματα που γεννά η καπιταλιστική εκμετάλλευση μέσα στους χώρους δουλειάς. Ιδιαίτερα σοβαρά είναι τα ζητήματα σχετικά με την κάθε μορφή βίας (εργασιακό bulling, σεξουαλική παρενόχληση, ηλεκτρονική παρακολούθηση, καταγραφή προσωπικών δεδομένων, χρονομέτρηση παραγωγικότητας, αξιολόγηση). Καμία ανοχή δε δείχνουμε σε τέτοια φαινόμενα γιατί πρόκειται για ζήτημα που σχετίζονται αποκλειστικά με τον εκμεταλλευτικό χαρακτήρα στην παραγωγή. Τέτοια ζητήματα πρέπει να είναι στο προσανατολισμό της διεκδίκησης, της επεξεργασίας πλαισίου αιτημάτων και πάλης μέσα στους κλάδους και τους χώρους δουλειάς, κόντρα στο μέχρι τώρα υπάρχον νομοθετικό πλαίσιο και σε συνδυασμό με ζητήματα που αφορούν τη μητρότητα, τις διεκδικήσεις των γονιών με μικρά παιδιά κ.λπ.
Τίποτα δε πρέπει να θεωρείται στάσιμο, ακίνητο, από τους οργανωτές του αγώνα. Όλα μπορούν να αλλάξουν, η συσσωρευμένη αγανάκτηση μπορεί να εκφραστεί σε αγωνιστική ανάταση ακόμα και μέσα σε λίγες μέρες, μέσα σε λίγες ώρες. Το κρίσιμο ζήτημα είναι αν υπάρχει από πριν η κατάλληλη προετοιμασία , η συλλογική λειτουργία και δράση, η διαφώτιση και η παρέμβαση, η επεξεργασία των διεκδικήσεων, η οργάνωση που θα κατευθύνει προς στη σωστή κατεύθυνση τον αγώνα. Άλλωστε οι εξελίξεις στην οικονομία, στις εργασιακές σχέσεις συνολικά αντικειμενικά οξύνουν την ταξική πάλη, οδηγούν αναπόφευκτα σε σύγκρουση.
Το γεγονός ότι το πλαίσιο πάλης και διεκδικήσεων του ΠΑΜΕ παρουσιάζεται από τις δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού ως ουτοπία, με το γνωστό ρητό – «αυτά δε γίνονται» εδράζεται στο ότι η ανάγκη για την αναπαραγωγή των κερδών των μονοπωλίων δεν επιτρέπει το 2024 να μειωθεί ο εργάσιμος χρόνος στις 7ωρες ημερησίως, δεν επιτρέπει να μειωθούν τα όρια συνταξιοδότησης, να υπάρχει σταθερή εργασία για όλους , δεν επιτρέπει να ικανοποιηθούν οι ανάγκες της μητρότητας, να υπάρχουν σύγχρονα μέτρα υγείας και ασφάλειας.
Επομένως, ο αγώνας για την κάλυψη των απωλειών, για μια αξιοπρεπή ζωή με σύγχρονα δικαιώματα αποτελεί και τη βασική γραμμή αντιπαράθεσης με τις δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού μέσα στο κίνημα.
Οι εξελίξεις των τελευταίων χρόνων έχουν διαμορφώσει μια πλούσια πείρα για την πορεία και την κλιμάκωση των εργατικών και λαϊκών αγώνων.
Για το εργατικό κίνημα είναι επιζήμιο όχι μόνο να μετατρέπεται σε χειροκροτητή των κυβερνητικών επιλογών, αλλά και να γίνεται μοχλός πίεσης για την κυβερνητική εναλλαγή. Διαχρονικά είναι τέτοιος ο ρόλος των "αριστερών" και "δημοκρατικών" κυβερνήσεων, για να φύγουν οι "δεξιές" κυβερνήσεις, οι νεοφιλελεύθερες. Όμως, όπως αποδείχτηκε με την πρόσφατη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και παλιότερα με το ΠΑΣΟΚ αλλά και σε όλο τον κόσμο που ηγούνται τέτοιες κυβερνήσεις, αυτές κλιμάκωσαν την αντιλαϊκή επίθεση. Κλιμάκωσαν επίσης τη συμμετοχή σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Πήραν τη σκυτάλη από τις δεξιές κυβερνήσεις για να την ξαναπαραδώσουν στις ίδιες, εμπλουτίζοντας μόνο ένα αντιλαϊκό νομοθετικό οπλοστάσιο το οποίο το αντιμετωπίζουμε, το βρίσκουμε αντίπαλό μας μπροστά σε κάθε αγώνα μας.
Τα επόμενα χρόνια θα δυναμώσει η προσπάθεια να εγκλωβιστεί η λαϊκή αγανάκτηση στα όρια της κοινοβουλευτικής εναλλαγής. Θα φουντώσουν οι αυταπάτες και οι προσδοκίες για αναζήτηση νέων «σωτήρων» στην προσπάθεια αναστήλωσης και μεταμφίεσης της αμαρτωλής σοσιαλδημοκρατίας σε μια προσπάθεια δηλαδή να αποκαταστήσει τη δυνατότητα της να χειραγωγεί και να εγκλωβίζει μαζικά εργατικές και λαϊκές δυνάμεις στη γραμμή του συμβιβασμού και της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Να κυριαρχήσει ο συμβιβασμός και η μοιρολατρία σε όσους αγωνίζονται, η γραμμή ότι δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική εκτός από την αποδοχή των αντιλαϊκών κυβερνήσεων, ότι πρέπει να μάθουμε να ζούμε με τα λίγα. Ότι η πορεία της ευημερίας του λαού μας κρίνεται από την πορεία ευημερίας των καπιταλιστικών κερδών και εμείς πρέπει να αρκούμαστε από τα ψίχουλα των καπιταλιστών που πέφτουν από το τραπέζι.
Στην αντίθετη κατεύθυνση εμείς συνεχίζουμε να παλεύουμε και να φωτίζουμε το γιατί οι σύγχρονες ανάγκες μας δεν πρόκειται να ικανοποιηθούν ολοκληρωτικά αν δεν χάσουν οι επιχειρηματικοί όμιλοι. Ότι τα κέρδη των καπιταλιστών είναι τροχοπέδη για την ικανοποίηση των διεκδικήσεων μας, ότι το αστικό κράτος είναι αντιλαϊκός και κατασταλτικός μηχανισμός κόντρα στα συμφέροντα των εργαζομένων και όλου του λαού και δεν μπορεί να αλλάξει, δεν μπορεί να γίνει πιο δίκαιος. Και μάλιστα στις συνθήκες της "ψηφιακής οικονομίας" και της "πράσινης ανάπτυξης" που γίνονται πεδία σκληρής εκμετάλλευσης και καταναγκασμού.
Για παράδειγμα, κεφαλαιώδες θέμα για την ύπαρξη και τη δράση των συνδικάτων είναι η διεκδίκηση υψηλών μισθών και κατοχύρωσης σταθερού ημερήσιου χρόνου δουλειάς, συνεχώς μειωμένου με βάση την ανάπτυξη της τεχνολογίας και της επιστήμης. Αυτό που το 1886 ήταν ώριμη κατάκτηση για τους εργάτες, το 8ωρο- 5νθήμερο- 40ωρο, σήμερα, το 2024, για τους καπιταλιστές θεωρείται τροχοπέδη για την ανάπτυξη των κερδών τους. Γι' αυτό ρίχνουν τους μισθούς, γι' αυτό έχουν νομοθετήσει τις 13ώρες δουλειά την ημέρα, 6 και 7 ήμερες δουλειάς την εβδομάδα, σε έναν και δυο και τρεις εργοδότες. Γι' αυτό έχουν ανακαλύψει δεκάδες μορφές ελαστικοποίησης της εργασίας. Γι' αυτό αξιοποιούν τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας και τις απλήρωτες υπερωρίες. Γι' αυτό αξιοποιούν την ψηφιακή κάρτα για να εκμηδενίσουν τον δήθεν ανενεργό χρόνο εργασίας. Γι' αυτό επεκτείνουν την τηλεργασία. Γι' αυτό γυρνούν τους συνταξιούχους στη δουλειά. Για να μεγαλώνει η εκμετάλλευση και η απλήρωτη εργασία.
Όμως σήμερα για τους εργαζόμενους είναι ώριμο με βάση την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων να δουλεύεις λιγότερο και να ζεις με με μεγαλύτερη αξιοπρέπεια, με καλύτερους μισθούς που να καλύπτουν διευρυμένες ανάγκες. Να έχεις σταθερό 7ωρο- 5νθήμερο- 35ωρο ως ημερήσιο χρόνο δουλειάς, κατοχυρωμένη Κυριακή αργία, ώστε να μπορείς να απολαμβάνεις τον ελεύθερο χρόνο σου, την οικογένεια σου, τα επιτεύγματα του πολιτισμού και της τεχνολογίας που τώρα είναι πανάκριβα εμπορεύματα.
Από αυτή τη σκοπιά θεωρούμε ότι η ανασύνταξη του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος πρέπει να συνδεθεί πιο αποφασιστικά με την προσπάθεια για την δημιουργία ενός ενιαίου πανελλαδικά συντονισμένου εργατικού κινήματος πρέπει να στηρίζεται στο γεγονός ότι σήμερα υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις, παραγωγικές, επιστημονικές και τεχνολογικές, για να υπάρχει αξιοπρεπής ζωή, δουλειά με δικαιώματα.
Γι' αυτό σήμερα χρειάζεται ένα εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα που θα αγωνίζεται ενάντια στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Κίνημα που θα πηγαίνει τον αγώνα ένα βήμα παραπέρα, προτάσσοντας συνολικά αιτήματα που να καλύπτουν τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες και τις δυνατότητες που αναδύονται με βάση την επιστήμη και την τεχνολογία. Κριτήριο για τις διεκδικήσεις να είναι οι σύγχρονες εργατικές λαϊκές ανάγκες και η δυνατότητα της εποχής μας να τις υλοποιήσει και όχι τα κέρδη των αφεντικών. Και σε αυτό το στόχο το ΠΑΜΕ θα συνεχίσει να δίνει όλες του τις δυνάμεις.
ΚΡΙΣΙΜΟ ΖΗΤΗΜΑ Η ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΟΥ ΠΑΜΕ ΜΕ ΝΕΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ, ΚΑΙ Η ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΥ ΔΥΝΑΜΗΣ
Απέναντι στα σύννεφα που μαυρίζουν τη ζωή και το μέλλον μας δεν υπάρχει άλλη διέξοδος από την ισχυροποίηση ενός συνδικαλιστικού κινήματος που θα διεκδικεί μαζικά και μαχητικά, που δε θα ενσωματώνεται στην κυρίαρχη πολιτική αλλά θα προωθεί τους στόχους για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών των εργαζομένων στο εισόδημα και τις συνθήκες εργασίας και ζωής.
Ένα εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα απαλλαγμένο από τη συμβιβαστική αντίληψη της κυβερνητικής εναλλαγής που γεννά την αποστράτευση, την ηττοπάθεια και τη μοιρολατρία. Ένα κίνημα διεκδικητικό, αγωνιστικό, που θα βάζει στο στόχαστρο τις πραγματικές αιτίες της βαρβαρότητας που βιώνουμε, το καπιταλιστικό κέρδος, την πολιτική στήριξης των επιχειρηματικών ομίλων που απογειώνει την εκμετάλλευση, το άδικο κράτος που υπηρετεί το κεφάλαιο και καταδυναστεύει τη ζωή μας.
Με ισχυρά σωματεία στους χώρους δουλειάς και στους κλάδους που θα διασφαλίζεται η μαζική και δημοκρατική συμμετοχή των ίδιων των εργαζομένων. Που θα έχουν σταθερή και συχνή λειτουργία ,θα οργανώνουν συχνά συνελεύσεις, συνεδριάσεις ΔΣ με προετοιμασία και ενημέρωση για τη θεματολογία. Θα είναι σημεία αναφοράς, θα αποτελούν στέκια των εργαζομένων, χώροι που θα προωθούν την αλληλεγγύη, την συναδελφικότητα, που θα αποτελούν διέξοδο για πολιτιστική ενασχόληση και δράση, για πρόσβαση σε αθλητικές δραστηριότητες.
Ένα κίνημα ενωτικό, μαζικό, μαχητικό, που δε θα στρογγυλοκάθεται στα τραπέζια των υπουργείων και των επιχειρηματικών ομίλων, στα παζάρια της ταξικής συνεργασίας όπως κάνουν οι πλειοψηφίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ.
Με την γραμμή του ΣΕΒ είναι σύμφωνοι πέρα από τη κυβέρνηση και η θλιβερή ομάδα που δυστυχώς πλειοψηφεί στις διοικήσεις των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, οι γνωστές παρατάξεις ΠΑΣΚΕ ΔΑΚΕ ΣΥΡΙΖΑ. Είναι αυτοί που θέτουν μέχρι και μέσα στις συνεδριάσεις των οργάνων ότι υπάρχει ανάγκη στην ουσία αναστύλωσης του συστήματος θέλοντας να εργαλειοποιήσουν τα σωματεία για να συνεχίζεται καμουφλαρισμένη κάθε φορά η ίδια αντιλαϊκή πολιτική. Και είναι ευτυχώς εκατοντάδες τα σωματεία που όποτε τέθηκε τέτοιο ζήτημα , στήριξης αυτού του συστήματος της εκμετάλλευσης πήραν σαφή θέση, γιατί όσο πιο αδύνατο είναι αυτό σύστημα τόσο καλύτερες προϋποθέσεις έχουμε για να κερδίζουμε εμείς.
Πολλές φορές αυτές οι συνδικαλιστικές δυνάμεις θέτουν την άποψη μέσα στις συνεδριάσεις των συνδικαλιστικών οργάνων , ότι όλοι παλεύουμε για τον ίδιο σκοπό (για το καλό λένε των εργαζομένων) και ότι οι διαφορές μας είναι στην οπτική που ο καθένας έχει όσο αφορά τον τρόπο που επίλυσης των προβλημάτων.
Όμως το βασικό πρόβλημα είναι ότι δεν παλεύουμε όλοι για τον ίδιο σκοπό. Γιατί τουλάχιστον οι δυνάμεις που συμμετέχουν και συμπορεύονται με το ΠΑΜΕ, δεν ταυτιζόμαστε και δεν συμφωνούμε με την εκμετάλλευση, με την στρατηγική της επιχειρηματικότητας , της ανταγωνιστικότητας και κερδοφορίας των επιχειρήσεων, με τη στρατηγική της ΕΕ.
Η αντιπαράθεση με αυτές τις συνδικαλιστικές δυνάμεις είναι εφ' όλης της ύλης , δεν περιορίζεται σε ορισμένα αιτήματα που κάτω από την όξυνση των προβλημάτων των εργαζομένων μπορεί κατά καιρούς να τα προβάλλουν.
Η πλειοψηφία στις διοικήσεις της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ συγκροτείται από κεντρικά συνδικαλιστικά στελέχη των παρατάξεων ΠΑΣΚΕ ΔΑΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ όπου όλα τα προηγούμενα χρόνια είχαν καθοριστικό ρόλο στη κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων μέσω των μνημονίων στα χρόνια της καπιταλιστικής κρίσης. Στήριξαν όλους τους αντεργατικούς εφαρμοστικούς νόμους οι οποίοι μέχρι σήμερα βρίσκονται σε ισχύ. Έχει μείνει στην ιστορία η τοποθέτηση των στελεχών της ΠΑΣΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ « ότι οι απεργίες έχουν φάει τα ψωμιά τους» στα χρόνια της κρίσης , όπου μαζί με τη ΔΑΚΕ υπέγραφαν και στήριξαν την μείωση των μισθών κατά 22% το πάγωμα των τριετιών μέχρι σήμερα με πρόσχημα να σώσουν το επίδομα γάμου.
Αυτές οι δυνάμεις, έχουν εγκαταλείψει εδώ και χρόνια και την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση ,και τη διεκδίκηση συλλογικών συμβάσεων για τους εργαζόμενους του δημοσίου, όπως και τις κλαδικές συμβάσεις, εφόσον στις υποτιθέμενες διεκδικήσεις δεν βάζουν κανένα θέμα για την κατάργηση των νόμων που τις υπονομεύουν.
Στηρίζουν τη βασική επιχειρηματολογία των εργοδοτών και της κυβέρνησης για τους λεγόμενους εθνικούς στόχους της ανάπτυξης πάνω στις πλάτες των εργαζομένων. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα των τοποθετήσεων τους σχετικά με το ζήτημα της οδηγίας της ΕΕ για τη διαμόρφωση των κατώτατων μισθών με πολιτική απόφαση των κυβερνήσεων με βάση τα κριτήρια για τη κερδοφορία των ομίλων και τους δημοσιονομικούς περιορισμούς για τη διαφύλαξη των κρατικών ενισχύσεων στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και το κεφάλαιο. Λένε ότι είναι σε θετική κατεύθυνση, είναι θετική για την εξέλιξη των μισθών των εργαζομένων. Μια οδηγία που φτιάχτηκε από τα λόμπυ – για τα λόμπυ, που στηρίζεται στις προηγούμενες οδηγίες όπου εξειδίκευση τους αποτελούν και οι προηγούμενοι νόμοι , Βρούτση , Αχτσιόγλου, Χατζηδάκη, Γεωργιάδη . Θωρούν θετικό το γεγονός ότι αυτοί οι νόμοι θα ενσωματώνονται μέσα στις συλλογικές συμβάσεις. Οι τοποθέτηση της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ για το νόμο Χατζηδάκη όταν ψηφιζόταν ήταν ότι ήταν θετικός και ότι απλά χρειαζόταν κάποιες βελτιώσεις. Αντίστοιχα για το νόμο Γεωργιάδη όπου θέσπισε τις 13ωρες ημερήσιο χρόνο εργασίας , η τοποθέτηση ήταν ότι «ο νόμος έχει αγκάθια.......Η Ευρωπαϊκή οδηγία είναι καλή . Η ΝΔ δεν την εφαρμόζει σωστά.» ακόμα πιο χαρακτηριστική είναι και η θέση της ΓΣΕΕ για το ηλεκτρονικό φακέλωμα των σωματείων και το χτύπημα της ζωντανής δράσης και λειτουργίας τους μέσω του ΓΕΜΗΣΟΕ και των ηλεκτρονικών ψηφοφοριών. Όχι μόνο δεν το καταδικάζουν αλλά διεκδικούν να αναλάβουν την διαχείριση του και προσπαθούν να βάλουν ακόμα περισσότερα εμπόδια στους αγώνες των συνδικάτων ζητώντας μετά το συνέδριο παρωδία στο Καβούρι, την επαναφορά του καταργημένου άρθρου 197 του ν. 4619/2019 το οποίο προβλέπει ποινή φυλάκισης 2 ετών για όποιον «παρεμποδίζει» συνεδρίαση σωματείου.
Ταυτόχρονα στο πλαίσιο της στήριξης των λεγόμενων «εθνικών στόχων» έχουν επιλέξει να μην τοποθετούνται για τις συνέπειες που έχει η εμπλοκή της χώρας στο πόλεμο που φτάνει να δίνει δις ευρώ, για την τεράστια γενοκτονία που γίνεται απέναντι στους λαούς της Παλαιστίνης και του Λιβάνου . Σκοπός τους είναι να στηρίξουν την εμπλοκή της χώρας στους πολέμους , να δέσουν το εργατικό συνδικαλιστικό στο άρμα του ιμπεριαλισμού. Άλλωστε σε αυτή τη κατεύθυνση κινείτε και αντίστοιχη Ευρωπαϊκή Συνδικαλιστική Ομοσπονδία σχετικά με τη στήριξη της πολιτικής του ΝΑΤΟ , της ΕΕ και των ΗΠΑ.
Η αντιπαράθεση που αναπτύσσεται μέσα στα όργανα της ΓΣΕΕ και τις ΑΔΕΔΥ είναι για τον προσανατολισμό και τη στάση που πρέπει να έχουν τα συνδικάτα, τον απεγκλωβισμό τους από τη γραμμή της εργοδοσίας ενάντια την υιοθέτηση των αξιών της ανταγωνιστικότητας και του εταιρισμού, της ταξικής συνεργασίας, στα φαινόμενα εκφυλισμού και νοθείας, για την απαλλαγή των συνδικάτων από τον θανάσιμο εναγκαλισμό κράτους κι εργοδοτών και όχι για κρατικά κονδύλια , τις καρέκλες.
Είναι άλλο να υπάρχουν διαφωνίες γύρω από το περιεχόμενο των αιτημάτων μας , τις μορφές του αγώνα που θα επιλέγουμε κάθε φορά , ακόμα και την τελική προοπτική του και άλλο να υπάρχει διαφωνία για το ποια πλευρά θα διαλέξουμε . Ανεξάρτητα τις προθέσεις , αντικειμενικά υπάρχουν δύο πλευρές , ή μία είναι με τα κέρδη και με τη πολιτική που τα υπηρετεί , ή άλλη είναι με τις διεκδικήσεις και τα δικαιώματα της εργατικής τάξης.
Άλλωστε έχει αποδειχτεί ότι όσες δυνάμεις προβάλλουν το ζήτημα ότι μπορεί δήθεν να υπάρξει καπιταλιστική ανάπτυξη με φιλολαϊκό πρόσημο στη λογική του «αντινεοφιλελεύθερου» και «αντιδεξιού» μετώπου αποπροσανατολίζουν και υπηρετούν τα ίδια ταξικά συμφέροντα , είναι με την απέναντι πλευρά.
Από τα πράγματα επιβεβαιώνεται ότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Σε αυτή τη βάση μπορεί και πρέπει να μεγαλώσει η συμφωνία μας ως σωματεία , ως εκλεγμένοι συνδικαλιστές , να μεγαλώσει η συσπείρωση γύρω από τα βασικά μας κοινά αιτήματα , σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα και πραγματικά να αποδείξουμε ότι σήμερα υπάρχει αντίπαλο δέος απέναντι στη κυβέρνηση και τους επιχειρηματικούς ομίλους, για αυτό είναι αναγκαίο όσο ποτέ να ωριμάζει και να παίρνει σάρκα και οστά ο στόχος να αλλάξουν προς αυτή τη κατεύθυνση οι συσχετισμοί δύναμης.
Αυτή η μάχη που δίνουμε εδώ και χρόνια μέσα σε Εργατικά Κέντρα, Ομοσπονδίες, συνδικάτα, στην ίδια τη ΓΣΕΕ, συμβάλλει ώστε να γίνεται υπόθεση των εργαζομένων η υπεράσπιση της λειτουργίας των συνδικάτων η αντίσταση στη νέα επίθεση ενάντια στα κατοχυρωμένα συνδικαλιστικά δικαιώματα, στον αγώνα να μην μετατρέπονται από συλλογικά όργανα των εργαζομένων σε ηλεκτρονικές απρόσωπες πλατφόρμες, από οργανώσεις εργατικές σε κλειστές λέσχες διαχείρισης χρηματοδοτικών προγραμμάτων και γραφειοκρατικά μορφώματα.
Η διαφορά είναι εμφανής κάνοντας την σύγκριση του πριν και του μετά από την αλλαγή συσχετισμών σε μια σειρά Εργατικά Κέντρα και σωματεία , όπως αυτά της Πάτρας , της Εύβοιας , της Κέρκυρας , του Πειραιά και αλλού.
Οι πανεργατικές πανελλαδικές απεργίες που έχουν οργανωθεί χωρίς τη συμμετοχή της ηγεσίας της ΓΣΕΕ επιβεβαιώνουν ότι οι δυνάμεις του εργοδοτικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού ούτε θέλουν ούτε μπορούν να παίξουν το ρόλο του οργανωτή των αγώνων.
Για αυτό πρέπει να συμβάλλουμε όλοι στην ίδρυση σωματείων σε όλες τις περιοχές που δεν υπάρχουν, στις επιχειρήσεις και στους κλάδους στρατηγικής σημασίας
Ωστόσο, όπου και όσο δεν θα υπάρχουν σωματεία, να προσανατολιστούμε στην κατεύθυνση οι εργαζόμενοι να οργανώνονται με κάθε τρόπο, με κατάλληλες μορφές όπου θα µπορούν να αποτελούν το πρόπλασμά σωματείων.
Τέτοιες πρωτοβουλίες οργάνωσης και συλλογικής δράσης είναι για παράδειγμα είναι οι σκέψεις και οι προσπάθειες που έχουν γίνει τα προηγούμενα χρόνια να λειτουργήσουν στέκια και λέσχες εργαζοµένων και νεολαίας, στέκια Ελλήνων και Μεταναστών εργατών με βασικό σκοπό το πλαίσιο της αλληλεγγύης, της συλλογικής έκφρασης και δράσης, της εκµάθησης της ελληνικής γλώσσας σε µετανάστες εργάτες και πρόσφυγες, που µπορεί να µην είναι µορφές οργάνωσης µέσα στην επίσηµη διάρθρωση του συνδικαλιστικού κινήµατος, αλλά µπορούν να ενώσουν τους εργαζόµενους, να τους διαπαιδαγωγήσουν στη συλλογική οργάνωση.
Πρωταρχικό ζήτηµα για την μαζικοποίηση ,είναι η δράση των συνδικάτων για την αντιµετώπιση των προβληµάτων των µεταναστών, παίρνοντας υπόψη ότι αντικειµενικά αποτελούν κοµµάτι της εργατικής τάξης της Ελλάδας. Η πείρα µάς έχει δείξει ότι δεν είναι εύκολο ζήτηµα. Η ανάπτυξη της δράσης για την υπεράσπιση των δικαιωµάτων τους είναι απαραίτητη, σε αντιπαράθεση µε την επιδίωξη του κεφαλαίου να αξιοποιηθούν για περαιτέρω µείωση της τιµής της εργατικής δύναµης συνολικά.
Το καθήκον αυτό αποτελεί βασικό δείκτη για τη µαζικοποίηση και την ανασύνταξη του εργατικού - συνδικαλιστικού κινήµατος και πρέπει µε την κατάλληλη φροντίδα να εκφράζεται µε την εκλογή και αξιοποίηση πρωτοπόρων µεταναστών στα όργανα του συνδικαλιστικού κινήµατος.
Είναι ελπιδοφόρο το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη αλλά και σε πολλές χώρες του κόσμου έχουμε μαζικούς εργατικούς – λαϊκούς αγώνες ενάντια σε άδικους και εκμεταλλευτικούς νόμους στα εργασιακά και στην κοινωνική ασφάλιση, ενάντια στην ακρίβεια, στην ενεργειακή φτώχεια, για την υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, για την υπεράσπιση του εισοδήματος των εργαζομένων. Έχουμε αυτή τη περίοδο τις τεράστιες κινητοποιήσεις ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και ενάντια στην γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού με πιο χαρακτηριστικές τις κινητοποιήσεις που οργάνωσαν πριν λίγους μήνες φοιτητικοί σύλλογοι σε μια σειρά χώρες όλου του κόσμου, μεταξύ αυτών στις ΗΠΑ και σε χώρες τις Ευρώπης. Όλοι μαζί ως μια γροθιά στέλνουμε το μήνυμα και από τη σύσκεψη του ΠΑΜΕ για Λευτεριά στη Παλαιστίνη. Η αλληλεγγύη είναι το όπλο των λαών, η διέξοδος βρίσκεται στο συντονισμό του αγώνα ενάντια στις ιμπεριαλιστικές Ενώσεις, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ που αιματοκυλούν τους λαούς για τα κέρδη των μονοπωλίων.
Είναι επίσης ελπιδοφόρο το γεγονός ότι στις περισσότερες κινητοποιήσεις ηγούνται συνδικάτα και μαζικοί φορείς "από τα κάτω", Ομοσπονδίες και Εργατικά Κέντρα, σωματεία επιχειρήσεων και κλάδων κάποια εκ των οποίων είναι και μέλη της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας (WFTU). Ηγούνται σωματεία που φτιάχτηκαν μέσα στη φωτιά της μάχης και λόγω των πολύ οξυμένων προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι σε όλες τις χώρες του κόσμου. Τέτοιο είναι το παράδειγμα των εργαζομένων της Άμαζον.
Αυτές οι κινητοποιήσεις έγιναν κατά κύριο λόγο κόντρα στις πανεθνικές συνομοσπονδίες των εργαζομένων, κόντρα την Συνομοσπονδία Ευρωπαϊκών Συνδικάτων (ETUC) και την Διεθνής Συνδικαλιστική Ομοσπονδία (ITUC) που είναι όργανα του κεφαλαίου. Είναι όργανα της αστικής τάξης και των επιχειρηματικών ομίλων μέσα στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, επίσημοι συνομιλητές και κοινωνικοί εταίροι των κυβερνήσεων και των ιμπεριαλιστικών οργανισμών, του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε.
Το ΠΑΜΕ θα συνεχίσει να δίνει όλες του τις δυνάμεις μέσα από την Παγκόσμια Συνδικαλισιτκή Ομοσπονδία για την ενίσχυση και τη διεύρυνση του ταξικού, του αντικαπιταλιστικού, του διεθνιστικού αγώνα της εργατικής τάξης. Αυτή είναι και η μεγαλύτερη του προσφορά απέναντι στην επίθεση του κεφαλαίου και των αστικών κυβερνήσεων. Απέναντι στην ενίσχυση της ακροδεξιάς και στα ψεύτικα διλήμματα που υψώνονται στους λαούς ξανά και ξανά για να ενισχυθεί το αστικό πολιτικό σύστημα ως δήθεν αντίδοτο στο φασισμό. Το αποτέλεσμα ήταν πάντα οι θέσεις της ακροδεξιάς να ενισχύονται όπως συμβαίνει εδώ και χρόνια στη Γαλλία ή όπως έγινε πρόσφατα στη Γερμανία.
Όμως ο φασισμός είναι σάρκα από τη σάρκα του καπιταλισμού. Η σύγχρονη πείρα από τη χώρα μας, από την αποφασιστική αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής έχει αποδείξει ότι ο φασισμός τσακίζεται μόνο από το οργανωμένο λαϊκό κίνημα. Η δύναμη των εργαζομένων βρίσκεται στην ταξική πάλη, στην οργάνωση και τον διεκδικητικό αγώνα. Ότι κατακτήθηκε στην ιστορία του εργατικού κινήματος δε χαρίστηκε από καμία κυβέρνηση, κατακτήθηκε με σκληρούς, πολλές φορές αιματηρούς ταξικούς αγώνες.

ΤΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ ΕΧΟΥΝ ΤΗ ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΡΟΤΕΣ, ΤΟΥΣ ΑΥΤΟΑΠΑΣΧΟΛΟΥΜΕΝΟΥΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ – ΟΙ ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΟΣ ΑΝΟΙΓΟΥΝ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΝΑ ΔΥΝΑΜΩΣΕΙ Η ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΩΝ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ.
Το σύνθημα «Μόνο ο λαός , σώζει το λαό» που γεννήθηκε μέσα από την πρωτοβουλία και τη κοινή δράση του λαού της Εύβοιας , των εργατικών συνδικάτων, των αγροτικών συλλόγων και φορέων της περιοχής , μέσα στις μεγάλες πυρκαγιές , στις καταστροφές που υπέστει η περιοχή. Μέσα από την αλληλεγγύη που αναπτύχθηκε κόντρα στη λογική του «112» του « ο Σώζων εαυτό σωθείτο» , κόντρα στη πολιτική της υποχρηματοδότησης , της υποβάθμισης των υποδομών πολιτικής προστασίας , της προστασίας του περιβάλλοντος , των δασών κ.λπ. Αποτέλεσε τον βασικό συνδετικό κρίκο που σύνδεσε τους εργαζόμενους της περιοχής με τους φτωχούς αγρότες και τους επαγγελματίες με κοινά αιτήματα και δράση, με κοινές καλά οργανωμένες κινητοποιήσεις, με συλλογή ειδών πρώτης ανάγκης , με ομάδες άμεσης αντιμετώπισης της καταστροφής.
Ακολούθησε ο μεγαλειώδης αγώνας ενάντια στο έγκλημα στα Τέμπη με τους 57 νεκρούς συνανθρώπους μας στη πλειοψηφία τους νέα παιδιά. Όπου με κάλεσμα των σωματείων των εργαζομένων στους σιδηρόδρομους και του Εργατικού Κέντρου Πειραιά , με τη πλειοψηφία της διοίκησης της ΓΣΕΕ να απέχει, πραγματοποιήθηκαν οι μεγαλύτερες πανεργατικές απεργίες των τελευταίων χρόνων , όπου τράβηξαν στο δρόμο εκατομμύρια λαού, αγρότες , φοιτητές – μαθητές , αυτοαπασχολούμενους κάτω από το κοινό σύνθημα «τα κέρδη τους οι ζωές μας» που συμπυκνώνει όλο το διεκδικητικό πλαίσιο και τη σωστή κατεύθυνση που πρέπει να έχει ο κοινός αγώνας, η κοινωνική συμμαχία.
Αυτή η μεγάλη κινητοποίηση , έδωσε ακόμα μεγαλύτερη ώθηση στη κλιμάκωση των αγώνων και κυρίως στο να αναπτύσσεται με ακόμα πιο μαζικά χαρακτηριστικά η αλληλεγγύη ανάμεσα στην εργατική τάξη και τα υπόλοιπα φτωχά κοινωνικά στρώματα , ο κοινός αγώνας ενάντια στη πολιτική που καταστρέφει τις ζωές μας. Αυτό εκφράστηκε τις μέρες όπου πλημμύρισαν τα χωριά της Θεσσαλίας λόγο της εγκληματικής πολιτικής της ΕΕ και των κυβερνήσεων. Της πολιτικής του κόστους- οφέλους , που αφήνει απροστάτευτο το λαό από τις φυσικές καταστροφές και που ταυτόχρονα ενισχύει τις μεγάλες αγροτικές επιχειρήσεις καταστρέφοντας το εισόδημα και το βιός των αγροτών. Δεκάδες πούλμαν μετά από κάλεσμα των σωματείων που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ έφτασαν στα χωριά και μαζί με τους κατοίκους έβαλαν ένα χεράκι για να σώσουν ότι μπορούσαν από τη καταστροφή. Αυτή η αλληλεγγύη άφησε παρακαταθήκη και συνεχίστηκε στα μεγάλα συλλαλητήρια των αγροτών με κορύφωση την κάθοδο τους μετά από το κάλεσμα της επιτροπής των μπλόκων στην Αθήνα. Οι εργαζόμενοι με τα σωματεία υποδέχτηκαν τους αγρότες στηρίζοντας τα αιτήματα τους και διεκδικώντας μαζί τους μέτρα ενάντια στην ακρίβεια στα τρόφιμα , την ενέργεια κ.λπ
Αντίστοιχη δράση τα προηγούμενα 2 χρόνια , με πρωτοβουλία του ΠΑΜΕ αναπτύχθηκε σε μεγάλα και πολύ σημαντικά ζητήματα που απασχολούν όλο το λαό και που γύρω από αυτά αναπτύχθηκαν πολύ μαζικοί κοινοί αγώνες όπου είχαν και σημαντικές κατακτήσεις – τα παραδείγματα είναι πολλά και φωτίζουν τις δυνατότητες για τη συνέχεια.
Γύρω από το μεγάλο πρόβλημα της λαϊκής στέγης και των πλειστηριασμών:
Με πρωτοβουλία της επιτροπής του ΠΑΜΕ ενάντια στους πλειστηριασμούς πραγματοποιήθηκαν εκατοντάδες κινητοποιήσεις για να σωθούν τα σπίτια του λαού. Σώθηκαν σπίτια εργαζομένων , συνταξιούχων , μικρών εμπόρων , αγροτών , αναπήρων , μονογονεϊκών οικογενειών , μικρών βιοτεχνών. Μέσα από αυτούς τους αγώνες γεννήθηκε το σύνθημα « τα σπίτια του λαού , τα σώζει ο λαός – κάτω τα χέρια απ΄ του λαού το βιός» . Σε πολλές περιπτώσεις οι κινητοποιήσεις αγκάλιασαν ολόκληρους δήμους και μεγάλες συνοικίες , έγιναν υπόθεση όλης της γειτονιάς , μιας ολόκληρης πόλης. Τέτοιο είναι το παράδειγμα με το σπίτι της Διονυσίας ολυμπιονίκης ΑΜΕΑ στην Ελευσίνα. Το παράδειγμα στη Πετρούπολη , στου Ζωγράφου , στη Θήβα , στη Χαλκιδική είναι χαρακτηριστικά της δυναμικής που μπορεί να πάρει η κοινή δράση με την εργατική τάξη μπροστά.
Γύρω από το μεγάλο μέτωπο της Υγείας του λαού , για να μην κλείσουν ολόκληρα Νοσοκομεία και Κέντρα Υγείας : Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της μεγάλων παλλαϊκών κινητοποιήσεων στη Κρήτη με τα σωματεία των εργαζομένων στα νοσοκομεία των νομών να απευθύνουν κάλεσμα στο λαό της Κρήτης και να έχει τεράστια αποδοχή , να γίνεται υπόθεση όλων η υπόθεση της διεκδίκησης για να καλυφθούν τα κενά , να δοθούν λεφτά για αναβάθμιση υπηρεσιών , για τη κάλυψη όλων των αναγκών. Αντίστοιχα στη Δράμα , στην Ανατολική Αττική , σε μεγάλους δήμους της Αττικής και αλλού.
Αντίστοιχες κινητοποιήσεις έγιναν από κοινού με τους φοιτητές ενάντια στο νομοσχέδια για τα Ιδιωτικά Πανεπιστήμια , ενάντια στην κατάργηση των τμημάτων στη πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, ενάντια στην υποβάθμιση του Πολιτισμού στηρίζοντας τους αγώνες των ηθοποιών , των μουσικών , των σπουδαστών στις αντίστοιχες σχολές.
Εμβληματικοί και παραδειγματικοί είναι οι αγώνες που οργανώθηκαν από τα σωματεία των εργατών της ΛΑΡΚΟ , της κοινής αποδοχής , της συσπείρωσης , της αλληλεγγύης που ανέπτυξαν με τους υπόλοιπους κατοίκους από τα λεγόμενα ΛΑΡΚΟχώρια. Κοινές συσκέψεις – συγκεντρώσεις και κινητοποιήσεις συναυλίες αλληλεγγύης, με τη συμμετοχή να είναι καθολική , από τα μικρά παιδιά μέχρι τους ηλικιωμένους συνταξιούχους της περιοχών.
Το παράδειγμα αυτών των αγώνων δείχνει το δρόμο που πρέπει το επόμενο διάστημα να ακολουθήσουμε, όλα τα συνδικάτα. Κυρίως δείχνουν τον προσανατολισμό που πρέπει να κρατηθεί , να δυναμώσει από το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα , για τη συμμαχία με τα υπόλοιπα κινήματα. Με επεξεργασμένο πλαίσιο διεκδικήσεων με βάση τα κοινά προβλήματα που δημιουργεί η καπιταλιστική ανάπτυξη.
Ιεραρχώντας τα βασικά μέτωπα , οργανώνοντας με πρωτοβουλία τη κοινή δράση το αμέσως επόμενο διάστημα –
• Για μέτρα στήριξης του λαϊκού εισοδήματος , αυξήσεις στους μισθούς τις συντάξεις – μέτρα ενάντια στην ακρίβεια ,φτηνό ρεύμα και ενέργεια για το λαό
• Για την υπεράσπιση της Υγείας του λαού – την πρόσβαση για όλους στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη
• Για την αντιπυρική και αντιπλυμμυρική θωράκιση της χώρας , την προστασία από φυσικές καταστροφές , βιομηχανικά ατυχήματα, η προστασία του περιβάλλοντας κ.λπ.
• Για δημόσια και δωρεάν σύγχρονη Παιδεία
• Για την απεμπλοκή της χώρας από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους , από του πολέμου τα σφαγεία.
Ο ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΣΤΗ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ, Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΘΑ ΔΩΣΕΙ ΩΘΗΣΗ ΣΤΗ ΜΑΖΙΚΟΠΟΙΗΣΗ - ΣΤΗΝ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΤΑΣΗ

Οι πρωτοβουλίες στο τομέα του πολιτισμού με τη πολιτιστική ομάδα του ΠΑΜΕ , τις θεατρικές παραστάσεις που παρουσίασε σε μεγάλες πόλεις σε όλη τη χώρα συνέβαλαν ώστε να διαμορφωθούν οι προϋποθέσεις τέτοιες πρωτοβουλίες να αναπτυχθούν ακόμα πιο μαζικά το επόμενο διάστημα , όπου θα συμβάλουν στην ανάπτυξη δεσμών , πολιτιστικής και ηθικής ανάτασης με πρωτοβουλία των εργατικών σωματείων. Η δημιουργία της θεατρικής ομάδας του ΠΑΜΕ έπαιξε σημαντικό ρόλο ώστε να ανοίξει ακόμα πιο θαρρετά αυτή η προοπτική και χρειάζεται το επόμενο διάστημα να ενισχυθεί και να ακολουθήσουν κι άλλα σωματεία τη πρωτοβουλία για πολιτιστικές επιτροπές , ομάδες κ.λπ. σημαντικό παράδειγμα σε αυτή τη κατεύθυνση είναι το Εργατικό Φεστιβάλ – γλέντι που έχει καθιερωθεί στα Γιάννενα με πρωτοβουλία του Εργατικού Κέντρου Ιωαννίνων όπου συμμετέχουν εκατοντάδες εργαζόμενοι και δεκάδες καλλιτέχνες και εθελοντές και αγκαλιάζεται από μεγάλο μέρος του πληθυσμού της πόλης.
Η προσπάθεια του ΠΑΜΕ πριν την πανδημία να οργανωθεί ποδοσφαιρικό τουρνουά στην Αττική είχε ενθουσιώδη αποδοχή από εκατοντάδες εργαζόμενους, όπου συμμετείχαν με δεκάδες ομάδες από χώρους δουλειάς και κλάδους. Είναι σημαντικό να συνεχιστεί και να εμπλουτιστεί το επόμενο διάστημα, να γίνει προσπάθεια σε όλες τις μεγάλες πόλεις, σε διάφορα αθλήματα ανάλογα τις δυνατότητες. Να συνδυαστεί με τη διεκδίκηση ελεύθερου χρόνου, ελεύθερων αθλητικών χώρων, μέτρα πρόληψης ενάντια στα Ναρκωτικά και τις εξαρτήσεις κ.α.